
از بچگی خاطرات زیادی توی ذهنم نقش بسته، خاطراتی که بیشترشون به شاغل بودن مادرم برمیگردن.
مادرم سالها مدیر مدرسه در روستاها بود. اون روزهای اول، منم همراهش میرفتم. همهچیز برام تازه و قشنگ بود. اما هرچی بزرگتر میشدم، یه حسی تو دلم شکل میگرفت؛ یه جور دلتنگیِ مبهم. انگار یه چیزی سر جاش نبود.
مادرم در مهر مادری کم نذاشت؛ صبور بود، مهربون، همراه… و هنوز هم هست.
اما من، شاید دلم میخواست بیشتر باهاش باشم. اون مشغول مدرسه و کار بود، و من سرگرم دنیای خودم. با هم حرف میزدیم، گاهی پیادهروی میکردیم، اما دیگه اون دختر کوچولوی قدیم نبودم؛ دانشجو شده بودم، و خیلی فرصتها از بین رفته بودن.
با این حال، هنوزم با تمام وجود دوستش دارم؛ مادرم رو که همیشه قشنگ بوده، همیشه امنترین نقطهی جهان من بوده.
حالا که خودم مادر شدم، گاهی فکر میکنم یکی از دلایلی که از شغلم انصراف دادم، شاید همین بود.
میخواستم بیشتر کنار دخترم باشم. با هم حرف بزنیم، بخندیم، برقصیم، آشپزی کنیم، حتی بحث کنیم و در کنار هم رشد کنیم.
میخواستم خاطرههای کودکیاش پر باشه از “با هم بودن”.
الان که به انتخابم نگاه میکنم، میبینم چه تصمیم درستی بود. شاید قضاوتم کردن، شاید مسیرم عجیب به نظر اومد،
اما من حالا، حال خوبی دارم... و این برای من، همهچیزه.