کاش آدما هم با بهار جوونه میزدن و دوباره زنده میشدن، انگار که هرگز پاییز نبوده...
کاش روز تموم بشه؛
شب بره،
و همش پشت چشمای بسته ای که به خواب رفتن؛ تموم بشه.
بیداری با برگشتن تو باشه...
آسمون ابر غمگین نداشته باشه...
خاک، آغوش سرد همیشگی نمونه.
کاش برق چشمات؛ تپش قلبت، بگن ۱۲ ساله شدن رفتنت توهمه...