چگونه چشمان تو را به خاک سرد بسپارم
که تو در قلب من با هر صبح نفس میکشی
من با هر کوچ پرنده
به یاد پرواز خسته ی تو بال و پر بستم و همراه درنا به دامن آسمان رقص نکردم
به نور شمع گفتم
که گرمای آغوش تو را
در کنج اتاق سرد خلق کند
ولی آب شد، ذره به ذره، مثل وقتی که جسم خالی از جوانه ی جان شیرین تو
من را در میان تار های ابریشم موهای مرگ اسیر کرد و زندگی با بی رحمی جای مرگ گلویم را فشار داد.
گاهی حتا زندگی بیشتر از مرگ زیادی می‌شود... وقتی غزال زندگی کسی زیر خاک بخوابد چه تفاوتی می‌کند شکوفه های درخت روی موهای رها بریزد یا با هر رقص دیوانه وار آب برود...
