موج

تو وقتی توی زندگیم پیدات شد که من فراموش کرده بودم گاهی برگای نیلوفر وقتی روی آب مردابن و گلی ندارن هم، قشنگن؛

دستتو که گرفتم فهمیدم اون انگشتای ظریف و دستای باریک؛ مثل ابری می‌مونن که میتونن روحتو بغل کنن؛

میتونم انقدر سبک بشم که پرواز کنم؛ بدون اینکه بال داشته باشم،

هربار پرتوی خورشید با چمن عشق بازی میکنه؛ دلتنگ چشمای یه نفر میشم؛

برای حرکت نوک انگشتات روی پوست تنم،

دست گذاشتن روی قلبت و حس کردن تک تک تپش هایی که خون رو توی رگ هات پمپاژ میکنن و هر بار بهم اطمینان میدن رویایی که دیدم هنوز زندست،

  پنهانی رقصیدن یه نفر رو دید بزنم و بفهمم میشه چشمات قفل کسی بشه و نتونی از ستایش کردنش دست برداری؛

انگار که هوا فقط‌ وقتی وارد شش های من میشه که تو بخندی،

اما این رویا بالاخره نابود میشه چون من جرات کردم بیام  توی مرداب تا تو رو  از خدا بدزدم،

آب دست انداخت و هردومون رو کشید پایین،

برای اینکه زنده بمونی رهات کردم و اون ربان قرمز‌ نامرئی از دستم باز شد،

حس خفگی اومد سراغم و تا عمق آب کشیده شدم؛

گلوم از آبی که ناخواسته وارد بدنم شد، سوخت، اما شاید داشت خاطره تو رو جدا میکرد و میبرد،

تو رو دیدم که اسیر گلای نیلوفر شدی،

چشماتو بستی و شبیه یه نقاشی روی دستای آب رفتی....

یه داستان ناتموم.‌.. حک میشه روی همه ی دیوار های پوچ زمان،

گم میشم و راهی که اومدم رو باید تنها؛ با یه قایق کاغذی

روی آب برگردم‌‌‌‌...