روزهای زندگی این روزا یه روتین جالبی داره،
با ته مایه تلخی آب پرتقال خونگی، وقتی از دستت در رفته و یکم پوستش هم رفته قاطی آب میوه ها و حالا باید تحملش کنی،
نور ماه توی این سه شب یواش یواش از اون طرف خونه اومده این طرف و از پنجره ای که من رو به روش میخوابم میتابه و روی بدنم پخش میشه، شکل انگشتام رو میگیره، یه قسمتی از صورتم رو میپوشونه، و نزدیک های قلبم متوقف میشه، انگار که رفته باشه توی وجودم، ته روحم، عمق ضربان تند قلبم.
قلبم از بچگی تند میزد، تا حدی که وقتی توی دل مامان بودم دکتر گفت پسرم.
بگذریم،
حدود 21 سال از روزایی که من اولین ماه رو توی آسمون دیدم، اولین شکوفه هلو برام جذاب به نظر اومد، اولین لباس زرد خال خالی رو پوشیدم میگذره،
یه طوری خاطره جمع کردم که برام اندازه 50 سال طول کشیده،
یه چند سالی از خاطره هام دیگه وصل شده به مرتضی،
مثل یه امضا از طرف زمان میمونه روی ثانیه های زندگیم.
حالا هم که قبل خواب تصمیم گرفتم آهنگ روزانمو گوش کنم،
انتخابم مثل 90 درصد وقتا (اطلسی) مرتضاس!
آهنگی که کمتر توی ویدئوهای کنسرتش دیدم بخونه،
زیاد حرفی ازش نمیزنه کسی،
اما برای من یه طور خاصی جذابه،
مثل شبای ملایم تابستون میمونه که نشستی لب پشت بوم،
دو سه تا گربه کنارت لش کردن و تو نمیدونی چند سال بعد چه کارای خطرناکی در حق خودت میکنی،
حس شنیدن آهنگ اونجایی به اوج میرسه که الان نشستی،
برای کسایی که نمیدونی توی چه اوضاعی هستن مینویسی،
و بالا پایین میکنی چه طوری بگی یه حس معمولی لذت بخش باعث تایپ کردنته؟!
به آینده فکر میکنی، اتفاق دلخواهی که چشم به راهشی، انبوه کارای دانشگاه،
گل سفال و ماگ هایی که هنوز نساختی!
آخ که چه حس جذابی!