طُ

ولی من حس میکنم تو رو جایی، توی قلب قطره های بارون پاییز پارسال،
بین برگ های چنار گوشه خیابون،
روی نیمکت پارک،
یا شایدم توی بغل گرمای چای لیوان کاغذی،
جا گذاشتم،
چه اهمیتی داره؟ وقتی الان بارون میاد و باید حواسم رو جمع کنم کفشام گلی نشه، یهو یادم بیاد یه روز، خود تو همون کفشارو برام خریدی!
به نظرت پوشیدن کفشای سفید به من نمیومد...
اما الان که سر تا پا مشکی میپوشم،
زشت تر از همیشه انگشت نما میشم،
مثل وقتی که یه تخته سنگ سیاه از نا کجا آباد، بین گلای مینا پیداش بشه!

چمنا که سبز شدن،
خیال کردم جای انگشتای تو،
وقتی آروم دستتو میبردی بینشون تا سرمای سبز جاری توی کالبدشون،
سر بخوره و بشینه روی پوست دستای قشنگت،
خیلی خالیه!
اما بعد فهمیدم، الان لبخندت، وقتی روی لبات میرقصه، که اون درخت گیلاسی که هیچ موقع ازش خوشت نمیومد، شروع میکنه شکوفه بده...
چه رویای فرسوده ای!
بین موهای پیچ و تاب خورده ی زمان،
توی قبلی، درست لا به لای پیچ آخر مو، گیر کرده..
من به چه امیدی هنوز یادتو،
بین فکرای ریز و درشت رنگی رنگیم،
میرقصونم؟
تو که الان برای پرواز بال داری‌!