حریر یخ

می‌رقصم میان پرتو ماه، روی حریر تن زمین؛
شاید تو را از نسیم شمال پس بگیرم و با ستاره سهیل به آسمان شب بازگردانم.

که تو خوب می‌دانی چگونه ماه به جایت بر آغوش هوس آسمان می‌لغزد و در میان هیاهوی سکوت شب، لب بر لبان سرخ شهوت می‌گذارد و عشق از میان انگشتان خسته من می‌گریزد و در میان نیزار بی‌انتهای انتظار خاموش می‌شود؛ بر پیکره تلخ صبر، تن خود را همچون توری نخ‌نما می‌اندازد.

تو می‌دانی صبحگاهان که پرتو خورشید بر افق چشمان من می‌تابد، چگونه با زمین یکی می‌شوم؛ هنگامی که درمی‌یابم تو نیستی تا تن خسته از جنگ شب‌های بلند پاییز را در میان دستانت همچون ماهی بیندازم و بلغزم میان انگشتانت؛

ما میان بوسه‌های سکوت؛
خون دلمه‌بسته بر روی زخم‌های دوری؛ پیکره پاره‌پاره جسد روحمان؛
هنوز چشم‌انتظار یکدیگریم.

همراه با نغمه‌های نی،
چه فریادها میان نوت‌های یواشکی گیتار شکسته گوشه اتاق؛
نمی‌زنیم و خود نمی‌شنویم.

حکایت ناشنوایی که هر روز پیانو می‌نوازد و خیال می‌کند صدا مثل رایحه گرم چای فنجان است که می‌خزد در پوست و گوشت و می‌ماند؛
نمی‌داند هر صدا چگونه فریاد می‌کشد و ناخن می‌کشد به مغز لجن‌زده پیکره خیره‌مانده به در؛

بگذار نداند؛
در نشنیدن شکوهی‌ست؛ تنها بالرینی می‌داند که بر لب‌های یخ‌زده مرداب می‌رقصد و دلبری می‌کند برای دستان به زندان افتاده آب...

من آبم؛
به زندان افتاده و دور از تو
منتظر برای حرکت پاهایت
بر قشر نازک یخ
تا تنها بلغزی و در آغوشم بیفتی.

حیف که تنگ ماهی
از اقیانوس خوشبخت‌تر می‌ماند!