این بار برای تو مینویسم،
برای تویی که طلوع صبح روز دیگر را دیدی، برای تو که گذر ماه و سال سنی به تو اضافه کرد و چیزهایی، کسانی را به آغوش گذشته سپردی و زنجیر سنگین خاطرات را با خود حمل کردی و تا به اینجا کشاندی...
مهربانم
وقتی اولین جان را مرگ از قلب بچه آهویی ربود و اورا اسیر دست شکارچی کرد عدالت همانجا مرد.!
و همانجا بود که زندگی جریان دیگر پیدا کرد، ما بارها و بارها کسانی را میبینیم که بیش از ما لیاقت دارند که قلبشان بتپد، قدم هایشان پوست زمین را نوازش کند و روزی بوسه ی عشق بر لبان معشوقی بنشانند.
اما لعنت بر این مرز های جدا کننده امروز، حتا بزرگی خدا را هم در این سرزمین زیر سؤال میبرند! کسانی به دار آویخته میشوند که طناب دارشان هم پاره شود دست اهریمن گلوله ها را به سمت قلبشان نشانه میرود.
قاب چشمانی شکسته میشوند که آبی آسمان و سپیدی ابر را ساده و هنرمندانه حفظ میکنند.
من و تو خوب میدانیم داغ آرزوهای خاک شده کسی، از روح آزاد شده از قفس تنش آزاردهنده تر است، تو خوب میدانی آب خوش بعد ربودن زندگی از جانی، از گلوی هیچ کس پایین نمیرود!
اما تو که اکنون زنده ماندی و طناب دار برایت نبافته اند بمان و بجنگ، هرطور که میتوانی، آنکس که مام میهن آغوش امن برایش نداشت و رفت، چشم به من و تو دوخته که دوباره لبخند را بیافرینیم.
