قرن نوزدهم میلادی، قاتل ها علاقه داشتند برای از پا در آوردن طعمه هاشون از آرسنیک استفاده کنند. این ماده قربانی رو در عرض یک روز از پا در می آورد اون هم با درد زیاد.
در سال 1875 دو نفر جلوی جمعی از مردم ، مقدار نسبتا زیادی آرسنیک خوردند و در حالی که همه منتظر مرگ این افراد بودند ، اتفاقی براشون نیفتاد...
داستان چی بود؟؟ این ماده قدرت کشندگیش کم شده بود یا بدن این افراد با بقیه فرق داشت؟؟؟ شاید بقیه رو گول زده بودند...
داستان از این قرار بود که این افراد مدت زیادی بود که هر روز مقدار خیلی کمی آرسنیک مصرف میکردند و این مقدار کم خاصیت کشندگی نداشت ولی بدنشون رو نسبت به این ماده عادت داده بود...
البته در ظاهر آسیبی نرسیده بود وگرنه به مرور افراد رو دچار بیماری های سخت مثل سرطان میکرد...
خیلی وقت ها چون اثر کارهامون رو همون جا نمیبینیم ، حس نمیکنیم چه ضرری میکنیم ...
یکی از موارد اهمال کاری های ماست ... عقب انداختن دائمی کارهامون که در آن لحظه درد زیادی احساس نمیکنیم ولی نمیدونیم که در حال خودکشی تدریجی با آرسنیک های با دوز کم هستیم...
و از اون بدتر اینه که بعد دوز زیاد آرسنیک هم برامون کشنده نیست... منی که الان زمان های کوچک خودم رو میکشم چند وقت دیگه که به این روند عادت کردم ، روزها و هفته های خودم رو هم بدون دغدغه به زباله دان خواهم ریخت... کاری که ساعت ها پای گوشی و شبکه های اجتماعی و ... انجام میدیم...