ما درون گراها در هیاهوی جهان ایستاده ایم اما نه درون آن صدایمان را کمتر می شنوند، اما این به معنای سکوت نیست؛ سکوت ما انتخابی است، نه کمبود. ما درون گراها نه افسرده ایم و نه دیوانه فقط در جهانی که پر از هجوم بی وقفه ی صداهاست آرامش خود را دوست داریم. تنهایی ما خلا نیست، بلکه اقلیم شخصی ماست، جایی که اندیشه هایمان ریشه میدوانند و احساساتمان بی نیاز از تأیید دیگران شکوفا میشوند.
ما مستقل ایم اما از مهربانی تھی نیستیم فقط مهربانی ما سر جای خودش است بی هیاهو و بی منت ما ارتباطات قوى داریم اما نه با هر کسی اگر دیدی که کنار تو سرد شدم به جای سرزنش کردنم نگاهی به رفتار خودت بینداز؛ شاید جایی در مسیر احترامی را که باید فراموش
ما وقتى قلبمان ترک میخورد سکوت میکنیم فریاد ما درونمان دفن میشود آنجا که هیچ کس راهی به آن ندارد. ما زخم هایمان را نمایش نمی دهیم، اما آنها را فراموش هم نمی کنیم.
و در پایان بدان که ما درون گراها شعله های خاموشیم؛ شاید نسوزانیم، اما اگر باد نامهربانی بوزد خاموش هم نخواهیم شد