این "مادر کوچک" که گفتی… هر کی هست، انگار تأثیر عمیقی رویت گذاشته.
میخوای ازش برام بگی؟
مادر کوچک… اون فقط یه آدم نبود.
یه حس بود. یه انعکاس.
در اصل، سایهای از خودمه
سایهی خودت؟ یعنی چی؟
یعنی من دارم برای خودم مینویسم.
هر کلمهای که ازش گفتم، از خودم بود.
اون رفت، اما چیزی در من موند که هنوز باهاش حرف میزنم.
شاید اون بخشی از من بود که هنوز امید داشت…
بخشی که من ازش جا موندم.
میفهمم… اما چرا نوشتههات انقدر غمانگیزِند؟
غمانگیز نیستند… فقط راستند.
من نمینویسم تا دلگیر کنم،
مینویسم تا زنده بمونم.
نوشتن برای من شکلِ نفس کشیدنه.
شاید بعضیها با خنده زندن
من با واژه.
اما در نوشتههات تکرارِ "نبود"، "مرگ"، "سایه" زیاده.
انگار داری از نبودن حرف میزنی، نه از بودن.
چون باور دارم انسان، ذاتاً تنهاست.
ما فقط گاهی خیال میکنیم کسی کنارمونه،
اما تهش، توی سکوت شب، هر کسی با خودش میمونه.
با فکرهاش، با گذشتهاش، با سایههاش.
من فقط اون سکوت رو مینویسم.
میخوای ادامه بدی؟ گفتی یه متن دیگه هم نوشتی…
دفتر را باز کردم، لبخند محوی روی لبم نشست
آره، بگذار این یکی رو برات بخونم…
اما راستش، هر متنی که مینویسم،
یه جور گفتوگوی ناتمام با خودمه.
سکوتی سنگین صدای ورق زدن دفتر.
شروع کردم به خواندن
در هر دم و بازدم،
در هر قطرهی بارانی که آرام بر شیشه میلغزد،
در هر طلوعی که آفتاب، از پسِ ابرهای خسته سر برمیآورد،
به خودم میگفتم: «نه، اینگونه نیست. جهان نمیتواند تا این حد سرد و تنها باشد.»
اما در نهایت… تسلیم شدم.
تسلیم حقیقتی بیصدا، اما عمیق؛
اینکه انسان، هرقدر هم در میان جمع باشد، باز در درونش تنهاست.
تنهایی نه مجازات است، نه انتخاب،
سرنوشتِ آرامیست که با نخستین گریهی تولد در رگهای ما جاری میشود.
مدتها با خود جنگیدم.
با حسِ خالی بودن، با صدایی که در سکوت شب، نامی را زمزمه میکرد که دیگر وجود نداشت.
میخواستم باور کنم که میشود کسی را یافت که این غربت را بفهمد،
اما جهان، بیوقفه راه خودش را رفت…
و من ماندم، میان روزهایی که چهرهی هیچکس را نمیشناختم و صدای هیچکس به دلم نمینشست.
در هر طلوع، با امیدی خاموش برخاستم
و در هر غروب، با واقعیتی آرام و سنگین کنار آمدم:
که ما آمدهایم تا بفهمیم،
بعضی مسیرها را باید تنها پیمود،
بعضی دردها را فقط باید سکوت کرد،
و بعضی رؤیاها را باید گذاشت تا در دل شب، بیصدا بمیرند.
رَویای ما اینگونه چیده شده،
آرام، محتوم، بیآنکه اجازهی انتخابی در کار باشد.
و من، حالا که میدانم،
دیگر با تنهایی نمیجنگم.
فقط در آغوشش مینشینم،
و با هر نفس، یاد میگیرم که از نبود، معنا بسازم
صدای زنگ گوشیم تو اتاق پیچید.
عه… چه زود دیر شد.
لبخند آرومی زد و ادامه داد:
اگه میخوای، میتونی بیشتر بمونی. امروز دیگه مراجعکننده ندارم.
نه… باید برم. فردا وقتِ ملاقاتِ کیانوشه.
همون دوستت که وکیله؟
آره…وکیل بود.
آخرشم داستانشو واسم نگفتی.
یه لحظه همه چی از جلو شام رد شد بیست و خورده ای زندگی
باید بگم، آره…
دوست دارم بشنومم
داستان ما عجیبه، خیلی عجیب
شیشتا آدم، شبیه شش تکهی پازل گمشده،عجیب غریب و جامعه گریز.
چی شما رو به هم وصل کرد؟
شاید درد
شاید یه نوع زخمِ مشترک.
ما هر کدوم از یهجایی اومده بودیم؛
یکی از شکست، یکی از مرگ، یکی از دروغ، یکی از عشق…
ولی انگار جهان تصمیم گرفته بود، این زخمها رو کنار هم بذاره تا التیامشون بده.
یا شاید فقط تماشا کنه چطور بازم میشکنن.
آروم نگام کرد
و بعدش چی شد؟
بعدا
اواخر آذر بود… باران امان نمیداد.این باران
یه حس بدی بهم می داد انگار می دونستم قراره اتفاقی رخ بده صدای بازم صدای گوشیم بلند شد این روزا اصلا حوصله تلفن نداشتم گذاشتم قطع شه که گوشیمو خفه کنم
صفحه گوشی روشن شد
بیا بهت نیاز دادم...