نویسنده، موجودیست از تبار رؤیا و زخم؛ دیوانهای نجیب که میان مرز حقیقت و خیال نفس میکشد.
او جایی زندگی میکند که هر واژه میتواند مرگ باشد یا تولد.
با چند خط جوهر، به تو هدیه می بخشد سرنوشت هایی را که شاید هرگز تجربه نکنی
تو را عاشق میکند، میگریاند، میرقصاند و در نقطهای خاموش، آرام میمیراندت.
نویسنده جادوگریست که جهان را با مرکب جانش میسازد.
میسوزد تا تو گرم شوی، میمیرد تا در خیال او زندگی کنی.
گاه فقیر است، نه از پول، که از آرامش؛ و گاه بینیاز، نه از نان، که از قیدهای جهان.
زندگی را آن چنانکه میبیند، نه چنانکه باید باشد، پیش چشمت میگذارد.
در حالی که تو با داستانش نفس میکشی، او در پشت هر جمله، زجر میکشد زجری زادهی عشق به حقیقت وخیالِ نوشتن
نویسندگی یعنی جان دادن بیآنکه بمیری؛
یعنی در هر واژه، تپشی از خودت را جا بگذاری در دل کسی که شاید هرگز تو را نشناسد.
یعنی دردی را بنویسی که درمانش را در هیچ کتابی ننوشتهاند.
و حالا من هم میخواهم بنویسم...
از خانهای که آتشِ مهر در آن خاموش شده،
از دیواری که صدای خنده را فراموش کرده،
از بچههایی که امید و جوانیشان را در سایهی یأس جا گذاشتهاند.
چشم دوختهاند به خانهی همسایه،
به لباسهای نو، به سفرههای پر،
به پدرای که سهمشان نبوده
ب پدری که تنها از استقامت حرف میزند،
به پدی که بی آنکه بداند استقامتِ بیعشق، یعنی خستگی، نه بزرگی.
آنان هر شب به این فکر میکنند که بمانند یا بروند؛
که از این قفس بی جان رها شوند،
و در آنسوی دنیا، پشت صفحهای خاکستری،
نقش خوشبختی را برای مادرشان بازی کنند...
اما مگر میشود خانه را فراموش کرد؟
مگر میشود از خاکی برید که در آن ریشه دواندهای؟بزرگ شده ای؟ گریستی ؟ و عاشق شده ای
نه… نمیشود.
ولی چاره چیست؟
من نمیدانم
اما تو… به آن فکر کن.
ولی آن را ننویس