خونریزی

نوشتن برایم شبیه خونریزیِ آرام است،

زخمی که نه می‌خواهم ببندمش، نه می‌توانم.

هر واژه، تکه‌ای از روحم است که بر کاغذ می‌افتد،

هر جمله، آهی‌ست که در سینه پوسیده و راهی جز رهایی ندارد.

می‌نویسم نه از روی دل‌خوشی،

که از ناچاریِ ننوشتن.

چون اگر ننویسم، تمام می‌شوم؛

خاموش می‌شوم میان روزمرگیِ بی‌رحمِ این جهان.

چه سخت است، گفتنِ حقیقتی که کسی تاب شنیدنش را ندارد،

وقتی می‌دانی راست، تلخ‌تر از هر دروغی‌ست.

اما باز باید گفت…

باید گفت، چون سکوت، خود، مرگ است.

آدم‌ها مرا می‌خوانند و قضاوت می‌کنند،

اما هیچ‌کس نمی‌داند درونِ این واژه‌ها

چه شب‌هایی را گریسته‌ام،

چه جمله‌هایی را سوزانده‌ام تا فقط یک سطر،

کمی شبیه حقیقت باشد.

نمی‌دانند که برای هر واژه،

چقدر جان داده‌ام،

چقدر بریده‌ام تا از دردم، متنی بسازم،

تا در میانِ خاکستر، هنوز جرقه‌ای از من بماند.

عزیزانم نمی دانند...

نمی‌دانند که این نوشته‌ها،

بقایای روحی‌ست که دیگر طاقتِ فریاد ندارد.

می‌نویسم تا نریزم،

می‌نویسم تا هنوز، کمی از من باقی بماند.

و گاه با خود می‌گویم:

زندگی چیزی جز ادامه دادن نیست؛

ادامه دادن در میانِ زخم‌ها،

در میانِ بی‌فهمی‌ها،

در میانِ روزهایی که حتی امید هم خسته است.

سایه چه زیبا می سراید

«نه لب گشایدم از گل، نه دل کشد به نبید…»

و من نیز، در میانه‌ی این خزانِ خاموش،

شعله‌ای کم‌نور در دل دارم،

شعله‌ای که مرا زنده نگه می‌دارد تا باز بنویسم،

باز بسوزم،

باز بمانم.

زیرا من، تنهام

از جنس واژه‌ام.

دردم را در جمله‌ها پنهان می‌کنم،

و تنها پناه من، همین قلمِ خاموش است.

شاید روزی، کسی در میان این واژه‌های خسته،

درد مرا بفهمد

و آن‌گاه، تمامِ این رنج، بی‌دلیل نخواهد بود.