این روزها هرکس به من می رسد، می پرسد
حالت خوبه؟ چرا یه جوری شدی؟ و من...
فقط لبخند میزنم نه از سر تظاهر نه برای
پنهان کاری بلکه چون فهمیده ام آرامش
همیشه هم قد لبخند نیست؛ آرامش گاهی
سکوتی ست که از دل فریادها گذشته
آرامشی ست که بعد از سال ها دلتنگی روی
زخمها لم داده و عطر صبر می دهد.
من خوبم، حتی اگر کمتر بخندم حتی اگر
دیگر مثل گذشته از دلتنگی هایم نگویم
حتی اگر چشمهایم کمی خاموش تر شده
باشند. درونم اما نه طوفان است نه غبار
بلکه روشنایی ای ست آرام مثل فانوس
کوچکی در دل شب همان جا که خودم را
یافتم پس از دو سال سر کردن با نامی
کوچک نامی که شبیه لالایی های شبانه بود
نامی کودکانه که بی آنکه عاشقانه اش
بنامم روحم را خواب میکرد و خوابم را
بی تاب من برخاستم. نه چون فراموش
کرده ام بلکه چون آموخته ام
میتوان با خاطره ای در دل و اشکی در
چشم باز هم ایستاد.
می توان لبخند زد اگر هنوز در سینه ات
صدایی از گذشته میخواند. قوی تر از
همیشه ام چون دیگر نمی ترسم از تنها
ماندن نمی ترسم از فهمیده نشدن من دیگر حال
خودم را می فهمم همین کافی ست برای
دوباره زیستن