اولین راهِ تغییر، پذیرش است.
بار اول که کتاب را ورق زدم، با آن میجنگیدم.
هر صفحهاش برایم شبیه یک مخالفت بود؛ انگار هر جملهاش چیزی را میگفت که من سالها از پذیرفتنش فرار کرده بودم.
با خودم میگفتم:
«نه... نباید اینگونه باشد.
من تنها نیستم.
انسان نباید تنها باشد.»
میخواستم با تمام توانم با آنچه میخواندم مخالفت کنم؛ نه از آنکه حقیقت را نمیفهمیدم، بلکه از آنکه نمیخواستم حقیقت باشد.
اما کمکم، میان همان صفحههایی که روزی با آنها میجنگیدم، چیزی را فهمیدم؛ شاید آرامش همیشه در پیروز شدن بر حقیقت نیست. گاهی آرامش درست از جایی آغاز میشود که دیگر با حقیقت نمیجنگی و تصمیم میگیری آن را بپذیری.
وقتی پذیرفتم که انسان، در نهایت تنهاست و این تنهایی شاید تنها کسی باشد که تا آخرین لحظه، بیهیچ شرطی کنار او میماند، چیزی درونم آرام گرفت.
نه اینکه ناگهان تنهایی را دوست داشته باشم؛ نه.
فقط دیگر از حضورش فرار نمیکردم.
در تنهایی یاد گرفتم قضاوت نکنم؛ سعی کنم بفهمم.
یاد گرفتم آدمها را همانگونه که هستند ببینم، نه آنگونه که دلم میخواهد باشند. فهمیدم هر آدمی جهانیست با زخمهایی که شاید هیچوقت دیده نشوند و دلایلی که شاید هیچوقت برای من توضیح داده نشوند.
و درست از همانجا بود که فهمیدم وقتی قرار نیست آدمها را تغییر بدهم، دیگر از تغییر نکردنشان هم عذاب نمیکشم.
چه فایده دارد تمام عمر با چیزی بجنگم که قرار نیست تغییر کند؟
شاید بخش بزرگی از رنج ما، نه از خودِ آدمها، بلکه از تصویری میآید که از آنها ساختهایم؛ از اصرارمان برای اینکه جهان دقیقاً همانطور رفتار کند که ما میخواهیم.
من سالها میخواستم آدمها تغییر کنند.
میخواستم دنیا جور دیگری باشد.
میخواستم بیرون از خودم چیزی را درست کنم، بیآنکه بفهمم چیزی که بیشتر از همه نیاز به تغییر دارد، درون خودم جا مانده است.
حالا دیگر میدانم جهانی که سالها برای تغییر دادنش دستوپا میزدم، همیشه همینجا بوده؛ در درون خودم.
من فقط آن را رها کرده بودم تا جهانهای بیرون را تغییر بدهم.
چهقدر عجیب است...
تمام آن سالها به دنبال کسی میگشتم که بیقیدوشرط دوستم داشته باشد؛ کسی که مرا همانگونه که هستم ببیند و بپذیرد، بیآنکه مجبور باشم برای دوستداشتنی بودن، خودم را تغییر بدهم.
دنبال کسی میگشتم که وقتی تمام نقابهایم را کنار گذاشتم، باز هم بماند.
کسی که مرا با تمام تناقضهایم، با تمام ضعفهایم، با تمام قسمتهایی که دوستشان ندارم، ببیند و باز هم بگوید: «همینطور که هستی، کافی هستی.»
اما حالا میفهمم او همیشه همینجا بوده است.
درون خودم.
فقط آنقدر از او دور شده بودم که دیگر صدایش را نمیشنیدم.
آنقدر سرگرم پیدا کردن کسی در بیرون بودم که مرا دوست داشته باشد، که فراموش کرده بودم یک نفر سالهاست در درونم منتظر مانده است؛ همان کسی که هر بار شکستم، هر بار خسته شدم، هر بار از همهچیز بریدم، باز هم با من ماند.
خودم.
شاید تمام این سالها، من به دنبال یک نفر نبودم؛ به دنبال بخشی از خودم میگشتم که گم کرده بودم.
و حالا، بعد از تمام آن جنگیدنها، تمام آن فرار کردنها و تمام آن سالهایی که فکر میکردم برای پیدا کردن آرامش باید جهان بیرون را تغییر بدهم، بالاخره برگشتهام به همان جایی که همیشه از آن دور شده بودم.
به خودم.
حالا او میداند که من هم دوستش دارم.
و عجیبتر اینکه از وقتی فهمیده دوستش دارم، انگار از همیشه دوستداشتنیتر شده است.
شاید تغییر از همینجا آغاز میشود؛
نه از تغییر دادن دنیا،
نه از تغییر دادن آدمها،
نه از فرار کردن از تنهایی.
از لحظهای که دست از جنگیدن با خودت برمیداری.
از لحظهای که میپذیری چه کسی هستی، کجا ایستادهای و چه چیزهایی دیگر قرار نیست تغییر کنند.
و شاید تمام این سالها، چیزی که بیشتر از هر چیز به آن احتیاج داشتم، پیدا کردن کسی نبود که مرا دوست داشته باشد.
فقط لازم بود بالاخره خودم را پیدا کنم.
ما دیگر با هم قهر نیستیم.
من با خودم آشتی کردهام.