نوشته‌ی مردی که هنوز صدای او را از میان خواب می‌شنود.
روزی بود، نه آن‌قدر روشن که بشود گفت آفتاب، و نه آن‌قدر تاریک که بشود گفت شب. روزی میان دو جهان، میان بودن و نبودن. همان‌جا بود که دیدمش
آرام، شبیه شعری که خودش از میان باد خوانده شود.
نامش مادر کوچک بود.
نه فقط نامی بر زبان، که نغمه‌ای در دل.
او نمی‌دانست، اما من از همان لحظه‌ای که نگاهش بر من لغزید، حس کردم تمام جهان در آن چشم‌ها خلاصه شده است. از آن روز، دیگر هیچ خیابانی، هیچ کلاسی، هیچ صدایی مثل قبل نبود. من در جهان او قدم می‌زدم، حتی وقتی کنارش نبودم.
اما عشق، همیشه با من مهربان نبود.
سرنوشت، آرام اما بی‌رحم، از ما عبور کرد مثل قطاری که در شب می‌گذرد و تنها صدایش می‌ماند.
او رفت، با هزار باید و نباید، با دنیایی که میان ما دیوار کشید. من ماندم، میان خاطراتی که بوی عطرش را هنوز در خود داشتند.
من از آن روز، کم‌کم با مردم غریبه شدم.
دیگر نمی‌توانستم با صدای بلند بخندم، چون هر خنده‌ام یاد او را بیدار می‌کرد.
دیگر نمی‌توانستم شعر بنویسم، چون هر واژه‌ام، از عشق او شروع می‌شد و به نبودش ختم می‌گشت.
اما هنوز، وقتی شب طولانی می‌شود و سکوت مثل مه روی پنجره می‌نشیند، صدای نفسش را حس می‌کنم.
گاهی خیال می‌کنم اگر دوباره ببینمش، فقط لبخند می‌زنم لبخندی که درونش سال‌ها اشک پنهان است.
عشق ناکام من، درس زندگی‌ام بود.
به من یاد داد که بعضی انسان‌ها نمی‌مانند تا کنارشان آرام شوی؛
می‌آیند تا خودت را در آینه‌ی نگاهشان بشناسی،
تا بعد از رفتنشان، دیگر هیچ‌وقت ساده دوست نداشته باشی.
نمی‌دانم حسم نسبت به او چیست.
اول فکر می‌کردم عشق است، از آن عشق‌هایی که زمین را از مدارش می‌کَنَد.
بعدها، وقتی رفت و سکوتش سنگین‌تر از هر فریادی شد، گمان کردم نفرت است نفرت از او، از خودم، از تمام چیزی که در دلم جوانه زده بود.
و حالا… نه می‌دانم عشق است، نه نفرت.
حسی‌ست میان مرگ و زندگی؛ میان امید و پوچی.
نه می‌توانم رهایش کنم، نه می‌توانم به‌دنبالش بدوم.
نمی‌دانم دلم او را می‌خواهد یا فقط نمی‌خواهم دوباره تنها باشم.
شاید سال‌هاست که در میان آدم‌هایی راه می‌روم که نمی‌فهممشان خنده‌هایشان واقعی نیست، حرف‌هایشان از جنس زندگی نیست.
من در میانشان غریبه‌ام؛ مثل کسی که زبان همه را می‌داند، اما واژه‌ای برای گفتن ندارد.
گاهی فکر می‌کنم شاید تمام این سال‌ها، فقط یک بازی بود.
شاید من برای او سرگرمی بودم یک فصل کوتاه در زندگی‌اش، که حالا تمام شده.
اما بعد، چیزی در درونم می‌گوید نه… نه، اینطور نبود.و صدایی دیگر فریاد می زند
نگاهش را که به یاد می‌آورم، آن لرزشِ آرام صدا، آن مکث‌های بی‌دلیل… نمی‌توانم باور کنم همه‌اش خیال بوده.
همه اش اُوهم بوده
هر روز، هر ثانیه، از خودم می‌پرسم: قرار است کسی بیاید؟
اصلاً آیا در این جهان کسی برای من نوشته شده؟
و اگر بیاید، آیا من هنوز توانِ دوست داشتن دارم؟
آیا زخمی که او گذاشت، جایی برای دیگری باقی گذاشته است؟
من جنگیده‌ام، با خودم، با گذشته‌ام، با احساسی که نمی‌میرد.
دیگر از شکست نمی‌ترسم،
اما از پذیرش می‌ترسم از این‌که دوباره کسی بیاید، درِ دلم را بزند و من… حوصله‌ی باز کردن نداشته باشم.
هیچ‌کدام از این‌ها مرا به حالت قبل بازنگرداند.
نه نوشتن، نه کار، نه گذرِ زمان.
انگار چیزی در من برای همیشه شکسته و هرچقدر هم بخواهم، دیگر آن آدم سابق نمی‌شوم.
من دیگر نمی‌خندم مثل قبل،
نمی‌گریم مثل قبل،
نمی‌خواهم مثل قبل.
زندگی ادامه دارد، بله… اما بی‌من،بی ما.
من فقط در آن حرکت می‌کنم، مثل سایه‌ای که دنبال صاحبش جا مانده باشد.
او را فراموش نکرده‌ام، فقط یاد گرفته‌ام اسمش را در دل تکرار نکنم.
اما هنوز، هر بار نسیمی می‌وزد که بوی او را دارد، چیزی درونم می‌لرزد.
مثل زخمی کهنه که با لمس هوا دوباره می‌سوزد.
آدم‌ها می‌گویند زمان، همه‌چیز را درمان می‌کند.
اما نمی‌دانند بعضی دردها درمان نمی‌خواهند،
آن‌ها بخشی از ما می‌شوند، مثل استخوانی که کج جوش خورده باشد.
می‌مانی با درد، یاد می‌گیری با آن نفس بکشی، لبخند بزنی، راه بروی.
اما در درونت، همیشه یک «نبود» هست که هیچ چیز پُرش نمی‌کند.
شاید این سرنوشتِ من است
که هیچ چیز و هیچ کس، مرا به حالت قبل بازنگرداند.
اما شاید همین، معنای زنده ماندن باشد:
که با تمام شکستن‌ها، هنوز در جست‌وجوی نوری باشی
که دیگر نمی‌دانی از کجا می‌تابد.
گاهی شب‌ها، درست پیش از خواب، حس می‌کنم اگر چشمانم را ببندم، شاید دوباره همان لحظه برگردد لحظه‌ای که هنوز چیزی خراب نشده بود، هنوز امیدی بود،اما نمی‌آید. هیچ‌چیز برنمی‌گردد.
تنها صدای نفس خودم می‌ماند که میان سکوت، مثل سنگی در چاه می‌افتد.
من از جهان برید‌ه‌ام، نه با فریاد، با سکوت.
کم‌کم آدم‌ها را ترک کردم، نه از نفرت، از بی‌اعتمادی.
دیگر نمی‌شود کسی را باور کرد وقتی یک نفر تمام معنا را با خودش برده باشد.
حالا هر چهره‌ای که می‌بینم، سایه‌ی اوست.
هر خنده‌ای، تقلیدی بی‌جان از خنده‌ی او.
وو دیگر نیست،
اما نبودش مثل مه روی همه‌چیز نشسته.
من به نبودش عادت نکرده‌ام، فقط یاد گرفته‌ام در میانش زندگی کنم.
مثل ماهی‌ای که در آب گل‌آلود نفس می‌کشد و هنوز خیال می‌کند زنده است.
نمی‌دانم آخر این راه چیست
نجات یا فراموشی،
فقط می‌دانم هیچ‌کدام از این‌ها مرا به حالت قبل بازنگرداند.
شاید چون دیگر «قبلی» وجود ندارد.
شاید من همان روزی که رفت، در سکوت، مُردم
و اینی که مانده، فقط سایه‌ای‌ست
که هنوز یاد گرفته از عشق سخن بگوید
تا فراموش نکند که روزی زنده بوده است.
همه‌چیز تمام شد، بی‌هیاهو، بی‌خداحافظی.
او رفت، و من ماندم میان روزهایی که دیگر هیچ رنگی ندارند.
حالا فقط سکوت است و من،
و خاطراتی که مثل سایه در پی‌ام می‌آیند و رهایم نمی‌کنند.
نه، هیچ‌کدام مرا به حالت قبل بازنگرداندند.
نه زمان، نه کار، نه نوشتن.
من دیگر آن آدم نیستم
شاید هیچ‌وقت نبوده‌ام.
گاهی از پنجره به شب نگاه می‌کنم،
و فکر می‌کنم اگر روزی دوباره ببینمش،
فقط سرم را پایین می‌اندازم و رد می‌شوم.
دیگر دلم نمی‌خواهد چیزی را ثابت کنم،
نمی‌خواهم فراموش کنم یا دوباره آغاز کنم.
فقط می‌خواهم این دلِ خسته را بگذارم زمین،
و لحظه‌ای نفس بکشم بی‌هیچ فکر، بی‌هیچ نامی.
شاید پایان همین باشد
نه صلح، نه عشق، نه رهایی.
فقط سکوتی عمیق،
که در آن بالاخره درد،
از تپیدن می‌ایستد.
نویسنده : تنها هنوز خیال می‌کردم می‌شود نجات دادش.
