نوشتن برای من دیگر نه شغل است، نه عادت
بلکه زخمیست باز، که مرهمش تنها واژههاست.
هر کلمه، قطرهی خونیست که از درونم میچکد،
و هر جمله، فریادیست در گلوی خستهام،
که راهی به رهایی ندارد، جز نوشتن.
من مینویسم، نه از شوق،
بلکه از جنونِ ننوشتن.
چون اگر ننویسم، فرو میپاشم میان تکرارِ روزها،
میانِ آدمهایی که لبخند میزنند و نمیبینند،
میانِ نگاهی که قضاوت میکند، بیآنکه بفهمد.
نوشتن یعنی برهنه شدن،
در میانِ طوفانِ داوریها،
یعنی گفتنِ حقیقتی که به مذاقِ هیچکس خوش نمیآید
اما باید گفت،
چون دروغ، هرچند زرّین، بوی گور میدهد.
چه سخت است نوشتنِ دردی که هیچکس جز خودت لمسش نکرده،
از زخمی که برای دیگران فقط جملهای ساده است،
اما تو میدانی،
برای نوشتنش چندبار در درونت مردهای.
و سختتر آنکه عزیزانت، همان که باید پناه باشند،
نمیفهمند که این سطرها فقط واژه نیستند،
که هر خط، رگِ بریدهی دلت است،
و هر نقطه، اشکی فروخورده.
آدمها میخوانندت و داوری میکنند،
نه از دانایی، که از حرص.
نمیدانند، پشتِ هر ویرگول،
چه نبردی میانِ عقل و دل درگرفته،
چه شبهایی تا سپیده با واژهها گریستهای،
تا حقیقت، اندکی زیباتر درد کند.
آری تنها...
تو مینویسی چون نمیتوانی ننویسی.
مینویسی چون خاموشی، مرگِ تدریجیِ توست.
و اگر شاعرانه نبینیاش،
زندگی چیزی جز خوابی پوچ در میانِ توهم نیست.
سایه گفت:
«نه لب گشایدم از گل، نه دل کشد به نبید،
چه بینشاط بهاری، چه بیفروغ شبیست…»
و من نیز، در میانِ این خزانِ خاموش،
شعلهای کوچک در دل دارم،
شعلهای که مرا زنده نگه میدارد تا باز بنویسم،
باز بسوزم، باز بمانم.
من از واژه آمدهام،
و به واژه بازمیگردم.
در میانِ هزاران خط خاموش،
شاید روزی کسی بخواند و بفهمد،
که پشت این حروفِ بیادعا،
دلی بوده خسته، اما هنوز زنده.
من تنها نیستم...
من تنهاام.
میانِ جمع، میانِ واژهها، میانِ هیچکس.
و شاید همین، رازِ ماندنِ من باشد
رازِ شاعری که با درد مینویسد،
تا از خاکِ خاموشی، گلِ معنا برویاند.
و اگر روزی بپرسند: چرا هنوز مینویسی؟
میگویم:
برای آن لحظهی کوتاه،
که واژهای از من عبور کند
و در دلی ناآشنا،
جرقهای روشن کند از فهم، از مهر، از رهایی.
آنگاه میتوانم آرام بگویم:
من بودم ،تنها
که میانِ درد و معنا،
راهِ میانبری از دل به واژه یافته بود.