سلام.
خیلی وقته که دارم با خودم کلنجار میرم که این رو بنویسم یا نه.
نمیدونم چرا دوست نداشتم بنویسم و همین الان هم هرلحظه ممکنه همه چی رو پاک کنم ولی احساس کردم باید قبول کنم. میپرسی چی رو قبول کنم؟ اینکه دوستت دارم. نوشتنش هم برام عجیبه. منی که همیشه تو تصوراتم عاشق کسی نمی‌شدم و نیازی نداشتم که عاشق بشم و تو رویاهام تو دانشگاه یکی کشته و مرده‌ی من میشد الان٬ از یک سال پیش اردیبهشت تو رو دیدم. خیلی تلاش کردم که به خودم بفهمونم که نه بابا دوستش نداری یه چیز زودگذره ولی آخه میدونی هیچوقت فکر کردن بهت برام عادی نشد. هیچوقت نتونستم بهت بی توجه باشم. نتونستم میل و علاقه‌م بهت رو کنترل کنم. تو؟ تو فکر کنم اسم من هم به زور بلدی.
راستش تو «خیلی دوری…خیلی دوری»
تو اولین کسی هستی که من باهاش فهمیدم دلتنگی یعنی چی. کلافگی و بیقراری یعنی چی.محدودیت و ترس یعنی چی. من با احساسم نسبت به تو روز به روز زندگی میکنم. هر لحظه‌ای که میگذرونم ته ذهنم اون لا به لا تو داری نفس میکشی و با لبخند نگام میکنی. واقعا نمیتونم بفهمم چی باعث شده من اینجوری از تو خوشم بیاد. چجوری انقدر ذهنم رو درگیر کردی. واقعا نمیتونم بفهمم. نه قیافه دختر کشی داری نه ویژگی خیلی منحصر به فردی داری نه مثلا خرپولی هیچی هیچی هیچی
شاید برام آدم امنی به نظر رسیدی.
ای کاش تو هم از من خوشت میومد. ای کاش میدونستی برای اینکه هی چک نکنم ریکوئست دادی یا نه اینستامو هی پاک میکنم و هی دوباره نصب میکنم. ای کاش یک درصد ای احساسی که من به تو داشتم رو تو به من داشتی. ا ای کاش میتونستم هیچی رو مراعات نکنم. ای کاش من یکی دو سال بزرگتر بودم. ای کاش تو انقدر خجالتی نبودی انقدر اجتنابی نبودی. ای کاش اصلا یکم انقدر مبادی آداب نبودی. هرچند من از تمام این ویژگی هات خوشم اومد.
ای کاش مثل اون روز تو کافه هی جلوم میشستی و به حرفام میخندیدی. ای کاش اون روز هی نمیرفتی با مردا بچرخی یکم بیشتر پیشم میموندی. کاش بیشتر نگاهم میکردی.. کاش بیشتر نگاهت میکردم. کاش کمتر استرس داشتم. کاش کمتر سوتی میدادم. ای کاش بیشتر از خودم برات میگفتم. ای کاش میتونستم به جای این همه حدس درباره تو و علائقت میتونستم خودت رو از نزدیک بشناسم. ای کاش خدا تو رو بعد از این همه مصیبت و این همه دل خون من نصیبم میکرد. ای کاش ساحلم میشدی. ای کاش خدا اگر قراره فقط نگاهم کنه و هیچ کاری نکنه اصلا میدونی مهرت رو از دلم ببره. هرچند این روزا تنها دلخوشیم همین لحظه هاییه که درباره خودمون خیال پردازی میکنم و باهات حرف میزنم.
ای کاش تو هم دوستم داشتم. ای کاش من زیبا تر بودم. ای کاش صدام قشنگ تر بود ای کاش انرژی زنانه یا هرکوفتی که بخواییم اسمش رو بذاریم بیشتر بود. کاش لوندی و دلبری بلد بودم کاش میتونستم خودمو لوس کنم ولی میدونی زندگی به من فقط یاد داد سکوت کنم و درد بکشم و صدام در نیاد و محکم و تنهایی بایستم در برابرش. ای کاش یکم دلبر بودم. ای کاش اصلا دختر نبودم. کاش به جای اینکه من این همه دوستت داشته باشم تو منو دوست میداشتی. کاش بهم تمام اون دوست داشتن ها و احساس امنیت ها و دلخوشی هایی که هیچوقت نداشتم رو بدی. کاش مهرم به دلت بشینه.اصلا همینجوری بی دلیل. همونجوری که مهر تو بی دلیل به دل من نشست. کاش یا عاشقم بشی یا من فارغ بشم. کاش این همه کاش کاش تو دلم نبود ولی خب چه کنم که هست.
کاش حداقل یه چیزی فراتر از این برخورد های معمول و کم بینمون بود که حداقل صحنه های بیشتری ازت یادم باشه. با آهنگ های بیشتری یادت بیوفتم. کاش این چیزی که تو دلمه نشه داستان دلدادگی من بشه داستان رسیدن و دلدادگی ما دوتا.
کاش اونقدر باجنبه و امن باشی که اصلا یه روزی اینو بهت بدم تا بخونی. اصلا کاش تو هم یه سری چیز درباره من نوشته باشی. هرچند بعید بدونم مگر اینکه بازیگر خیلی ماهری باشی.
من اونقدر مهرت تو دلم زیاد بود و هست که حتی از تو به مامانمم گفتم. باور میکنی؟ منی که خیلی چیزا رو به زبون نمیارم بهش گفتم از تو خوشم اومده. کاش تو مثل بقیه آدم های دورم قدرنشناس و ناسپاس از آب در نیایی. کاش الان که گوشیمو برمیدارم ببینم بهت ریکوئست دادی. کاش یه جایی بی هوا وقتی تنها بیرونم که البته خیلی کم اینجوری پیش میاد یهو ببینمت تنهایی. شاید اونجا راحت تر تونستیم همو نگاه کنیم. کاش صرفا عاشق تصورات خودم از تو نشده باشم. نشدم. شدم؟ آخه هرچقدر بیشتر و واقعی تر میبینمت بیشتر دوستت دارم. خودت رو از چیزایی که دربارت تصور میکنم بیشتر دوست دارم.
به نظرت ازت خوشم اومده چون صرفا نوجوونم؟ خب پس چرا هیچکس دیگه به چشمم نمیاد؟ چرا بقیه که خوشگل ترن و بهترن رو همش با تو مقایسه میکنم و همه جوره تو برنده میشی؟ چیکار کردی با من ؟
من حتی خجالت میکشم اینجا اسمت رو تایپ کنم. چجوری میخوام ریکوئست بدم آخه؟ گیریم دادم بعدش چی؟ هیچی. تو خجالتی تر یا احتمالا بی خیال تر و بی علاقه تر از این باشی که بخوایی کاری کنی.
کاش می شد بغلم میکردی و بهم میگفتی همه چی درست میشه. کاش محرم و مرهمم بودی. کاش تو این روزای سخت تو کنارم بودی. کاش به جای اینکه با آهنگ تو خیلی دوری یادت بیوفتم اونم وسط درس تاریخ با یه چیز دیگه یادت میوفتادم.
تو یه کاری با من کردی وگرنه ممکن نیست این من باشم. من به خاطر تو به آهنگ های گروه بمرانی هم گوش کردم. عزیز دلم کاش به جای اینکه علاقم به تو باعث میشد روز به روز بیشتر از خودم متنفر بشم و بخوام تغییر کنم تو هم دوستم میداشتی و باعث میشدی حداقل یک صدم اون چیزی که تو رو دوست دارم خودم رو دوست داشته باشم. کاش میشد به من بفهمونی که من دوستداشتنی هستم. و لیاقت این رو دارم که به تو برسم. کاش به جای درس عبرت برام تبدیل بشی به جایزه و پاداشم. کاش خدا نگاهم کنه. کاش تو رو نصیبم کنه.
کاش الان که گوشیمو بر میدارم ببینم تو یهویی پیام دادی. یهویی اصلا دستت خورده ریکوئست دادی. کاش میفهمی به خاطر تو٬به خاطر اینکه یک لحظه ببینمت چه جاهایی که به امید دیدنت نرفتم و چه جاهایی که دنبالت نگشتم.
کاش دوستم داشته باشی عزیز من. کاش فقط یکی از این کاش ها واقعی بشه جانان من.
این روزا توی همسن و سال هام خیلی از اینجور داستان ها شنیدم. همین باعث شد تو سرم یه جرقه بخوره و شروع کنم به شخصیت پردازی درباره یک دختر مثل تمام دوست هام که عاشق شدن. دوست داشتم درباره چیزی بنویسم که کمتر دیدم و خوندم که درباره‌ش نوشته باشن یا بیانش کرده باشن اون هم بدون احساس شرم. این یه تیکه از ایده‌ایه که دارم. نمیدونم ادامه‌ش میدم یا نه ولی خوشحال میشم نظراتتون رو بدونم :)
