خیلی خوشحال بودم. حتی هوا هم رفتنی خیلی خوب بود. قشنگ پاییز بود با نم نم بارون. تند از پله‌ها رفتم بالا و به محض اینکه رو اون صندلی های مزخرف سبز نشستم حس کردم خودم رو دم در کلاس جا گذاشتم... (اون قسمت عصبانیت و ایراد گرفتن از بقیه رو نمیگم)
انقدر خسته بودم که در جواب خوبی؟ های بقیه فقط میتونستم چشمام رو محکم به نشونه "آره" ببندم. من خوبم. انقدر که دیگه برام مهم نبود بقیه چی فکر میکنن وقتی زل میزدن تو صورتم نیاز نمیدیدم تظاهر کنم به آدمی که نیستم. رسما انقدر زل میزدم که صورتشونو برمیگردوندن. لذت بخش بود. انقدر که وسط آشپزخونه دراز کشیدم. انقدر که تو خیابون دستام رو گذاشتم تو جیب شلوارم سو هو کرز؟ که شبیه مستا دارم راه میرم(یادم رفت بگم که از خستگی زیاد اینطوریه)؟ حتی انقدر که شام؟ نه ممنون. انیمه‌ای که نصفه موند؟ خب موند. آدمی که میدونم همین الان موقع تایپ کردن این از قصد داره کرم میریزه که عصبانیم کنه ولی انقدر خوابم میاد که حتی قیافه‌اش رو درست نمیتونم ببینم.
*امیدوارم بی غلط تایپی باشه.
*چرا نوشتم؟ چون شاید خستگیم بین کلمه‌ها خفه شد و دست از سر من برداشت.
*شب شما بخیر
