
بعضی وقتا که چیزی رو حس میکنم، میتونه حس شیرین بعد خوردن بستنی باشه! یه آدمِ بینامی درونم بابت این حس ازم تشکر میکنه. نه اینطوری که اولین بارش باشه به این دنیا اومده باشه. قطعا این تشکر عاجزانه برای ادمی که یه تجربه تازه از وجود داشتن داره، نیست. چنین ادمی اون نیاز و عاجز موندن از تجربیات جدید رو درک نمیکنه. مدتی هست که دارم فکر میکنم چه اسمی برازندهی این "من"ِ درونمه. هیچ کتابی نخوندم که چنین شخصیتی داخلش باشه وگرن قطعا اون اسم رو میدزدیدم.
یه چنلی رو دنبال میکنم و ادمین این چنل اسمش "ابر"عه. اسم قشنگی نیست؟ حس رهایی مطلق میده. و چند دیقه پیش متنی گذاشت و گفت که برای آدمی که میخواد باشه تلاش میکنه و توصیفش از آدمی که میخواد هر چند فقط یه ترکیب کوتاه بود ولی حس خوبی که بهم تزریق کرد تا آخر امروزم بسه. واقعا کی میخوایم باشیم؟ برای چه آدمی داریم تلاش میکنیم؟ نسبت به آدمی که در آینده قراره باشیم، چقدر حس مسئولیت داریم؟
تازگیها متوجه شدم یه دلیلی که به سمت کارهامون نمیریم، ترسه. اره من تازه اینو فهمیدم. (همچنان سواله برام که چطوری روی احساسات اسم گذاشتن وقتی من هیجوره نمیتونم حس تورو لمس و درک کنم و بلعکس، پس واقعا حسی که من بهش میگم ترس با حسی که تو بهش میگی ترس یکیه؟) و این به خاطر نتیجه است. نه که تو نتیجه شکست بخوریم و موفق نشیم. یا اینکه اون حسی که از موفقیت بخوایم واقعا اون نباشه و دلسرد بشیم. یه چیزی جدای اینها، واقعا این نتیجه برای منه؟ پس چرا هیچ حس مالکیتی ندارم؟
چند شب پیش حسی رو توی خوابم لمس کردم که مطمئنم هیچوقت نمیتونم تو واقعیت لمسش کنم. حسِ هیچی نبودن، حس نیازمندی مطلق به وجود خدا. واقعا زمینی که هر روز روش پا میذاریم و مطمئن تر از دیروز راجعبه فردا تصمیم میگیرم تا یه ثانیه دیگه هم هست؟ اینکه میتونی همین الان این کلمات رو بخونی یا تویی که داری مینویسی، اصلا فردایی هست؟
دیروز دقیقا 7 بار سعی کردم پادکستی از آریانفر رو گوش بدم. نشد. هر سری فقط یه تیکههایش رو میشنیدم انگار که گوش بگه "اهای کت تن منه. تو حق نداری هر چی میخوای رو بزور تو مغزت فرو کنی، من خودم الک میکنم، هرچیزی که بخوام رو." و خلاصه _اگر مرده بودم منو ببوس_
اینکه مدام میشنوم که هرکاری میکنن تغییر کنم یا حداقل چنتا از ویژگی هامو تغییر بدم، ناراحتم میکنه. تغییر کنم چون هیچکس اینطوری نیست؟ چون تو با آدمی که هستم راحت نیستی؟ چون بر این باوری آدم این مدلی بودن قراره بهم آسیب برسونه؟ چون فکر میکنی نمیتونم تو جامعه دووم بیارم؟ چون فکر میکنی اجتماعی نبودن یعنی افسرده بودن؟ افسرده بودن هم از سرطان بدتره؟ چون نمیتونم مثل تو باشم یعنی من اشتباهم؟(خندم میایه) وقتی بچه بودم تو فامیل یکی دونفر، همیشه به خاطر مدلی که بودن یا مسخره میشدن یا همش بقیه میگفتن عع فلانی (فلانی=ویژگی بارز فرد، مثلا ساکت بودن، اخمو بودن، بیحوصله بودن) چقدر الان خوشحالم بابت وجودشون. بابت اینکه با تمام این حرفا همچنان آدمی که واقعی بودن رو به تظاهرِ مثل بقیه بودن، ترجیح دادن. و خودشونن.
این برای عقیده هم صدق میکنه. (یاد عصبانیت نفس افتادم) اینکه بچههای کلاس داشتن از یکی که از روبند استفاده میکنه انتقاد میکردن. و اون ادمی که از روبند استفاده میکنه با وجود چنین آدمایی که قطعا ازشون خبر داره، همچنان پای کاری که فکر میکنه درسته و عقیده خودشه، بدون اینکه به کسی اسیب برسه، وایساده.