
نگاه انداختمسمت پنجره، دیدم ماه اومده؛ ها میکنه، یه چیزی کشید رو شیشه. تا اومدم برم سمتش، پیچید رفت تو آسمون. پنجره رو باز کردم و نگاه! نیستش. پیچیده لای ابرا و خودشو زده به خواب. شیشه رو دیدم که اشک میریخت. چی بود؟ چیزی کشید؟ نمیدونم.
دیروز یه کلاغ اومدهبود، مدام صدام میزد. میگفتم نمیفهمم چی میگی. رفت. باز اومد. دست خالی. صدام زد. حرف نزدم. خسته شد و رفت.
دیشب رفتم تو باغچه. پا زدم به خاکها. بو خاک بلند شد. سرفهام گرفت. خم شدم با یه شاخه کندم یه تیکه رو. چیزی نبود. چیزی باید میبود؟
پردههای اتاق سفیده و خورشید که میاد میشه زرد. ماه که میاد میشه سیاه. بارون که میاد کثیف میشه ولی. از کثیف شدن پردهها خوشم نمیاد. از پردههای اتاقمم خوشم نمیاد. حتی از بارون.
شیشه اشک ریخت، دستمال دادم دستش. دایرهی روی تنش رو پاک کرد. کلاغ که اومد برای من نبود. دنبال دایره بود.
دایرهی ساعت انگار تو حلق من گیر کرده که مدام سرفه میکنم که شاید بالا بیارمش. شایدم بهخاطر خاکه. شایدم بارون. عقربهها احتمالا از توی مغزم شاخه بزنن، مثل درختها... بشن مثل همین شاخهی چوبیِ عقربهمانندِ تو دستم.
کلاغِ که اومد پرده کثیف بود. پاش گیر کرد پیچیده شد دور تنش. خسته بودم پاشم از جام پس فقط نگاهش کردم. انقدر بال زد که خسته شد. از خستگی زیاد مُرد. دیگه کلاغه نیومد دنبال دایره. خورشید دیگه پردهی کثیف اتاقم رو زرد نکرد. ماه ولی هنوز خودشو زده به خواب. تا کی؟ تا وقتی دایره شه؟
ها کردم رو شیشه. بو کلاغِ مرده میداد. دیروز رفتم سمت باغچه. خبری نبود. دایره نبود. ماه اومد سراغم نصفه شبی،خسته بودم پاشم از جام پس فقط نگاهش کردم. ها نکرد. پاش گیر نکرد. زل زد بهم. زل زدم به خطِ نگاهش. مستقیم میخورد به حلقم. دایره اینجاست؟ دیدم که خطِ من کجه. مثل کل مسیرِ صافم که میگن کجه!
رفتم سمت پنجره. دستشو گذاشت رو قلبم. گفتم دایره اینه؟ بارون اومد. دنبال کردم خط نگاهِ کجمو به طاقچه. رو طاقچه صندوق بود.تو صندوق یه گردنبند. تو گردنبند یه عکس بود. تو عکسِ یه کلاغ بود، همون کلاغ مُرده.
کلاغِ دنبال من نبود. دنبال دایره بود. دنبالِ دایرهی تپندهی گوشهی سینهام. ولی جا شد تو دایرهی گِلیِ سینهی باغچه. سنگ قبرشم یه تیکه عقربه. منم از بارون متنفرم. ولی شیشه دستمال داد دستم. زیر گوشم گفت ماه، دوستِ کلاغ بود. پرده سیاه شد.