نَه

اینطوریه که کلی حرف دارم برای زدن. وقتی بحث پیش میاد یا نیاز میبینم چیزی بگم مغزم شروع میکنه حرف زدن و میدونم که چیزی هست که باید بگش ولی نمیدونم چی. خدا میدونه قراره چقدر کلمه پاک کنم که تهش ببینم این متن پست میشه یا نه.
الان زمان همزدن هر چیزیه که هستم و تموم اونچیزایی که دیدم و شنیدم و حس کردم و حتی یاد گرفتم.
یه چیزا فهمیدنشون باعث میشه نخوام زنده بمونم. حتی پذیرفتن "مرگ" هم برام سخته. همان معلق! برازنده‌س برا آدم‌ها. واقعا انقدر گفتم حال و احوالم شبیه تابع سینوسی شده؛ یک روز خوب! یک روز بد!
هر کی‌م میپرسه جوابش: فردا درست میشه.
حتی چیزیه که دست من نیست.
هنوزم همون چیزایی که حالم رو میگرفتن، هنوزم میگیرن. یاد اون چیزهایی که نباید، هنوزم عصبانی‌م میکنن. فقط چیزی نیست که واقعا حالم رو بهتر کنه.
یه جوری درِ کمد مغزم رو بسته بودم که حالا دارم جواب پس میدم.
معنای دیر شدن رو قبلا فهمیده بودم حالا شده دلیل ترس‌هام. حجمِ ترس‌هام داره با فکر‌هام مسابقه میده. نمیدونم کجای مسیر نقابم گیر کرد به یه بوته خشکِ خشن که نتونستم دل بکنم ازون چیزی که بودم. فهمیدم همین "بودن" ها هم چیز جالبیه! چقدر این وجود "بقیه" عجیب غریبه برام. اینکه تا این حد موثرن. بحث وابستگی یا چیز دیگه نیست. بحث اینکه چقدر پیش این "بقیه" اینی که هستی نیستی.
حالم از آدم‎ها -اکثرشون- بهم میخوره. از حرف های تکراری هم همینطور. و حتی از بعضی حرف‎هایی که الزامه به زبون اوردنشون و حتی ازین فاصله...
تو نقطه‌ای واسادم... نه واقعا از ایستادن گذر کرده، ریشه زدم تو این نقطه! که مقصر تمام اتفاقاتی که میوفته -شاید فقط یک درصد نَه- خودمم. اگر و کاش هم ندارم. همینه.
چقدر فراموشی بده. چقدر یادم میره هر چیزی رو که نباید. چقدر مغزم پر حرفه. کاش خفه شه.
دردِ فهمیدن اینکه همون اندازه که خودم هستم خودم دیده نمیشم برام خیلی زیاد بود.
اینکه کنارِ آدم ها میتونم متفاوت باشم نَه!
اینکه من رو، من نمی‌بینن.
حالم
حالا
از همه چیز
بهم میخوره؟ بله.
یاد گرفتم نقش بازی کردن رو، رو خیلی‌هام جواب میده. نَه. اینطوری بودم که هرجا بازی کردم جواب داده!
چقدر بده که اینجوریه
چقدر حتی درِ قلبم رو بستم نه برای اینکه کسی رو دوست نداشته باشم. برای اینکه چیزی ازین حجم احساسات بیرون نریزه. کی هست که آسیب ببینه بهتر از من؟
چقدر از اینکه گفتی کارِ خوب رو تو میکنی که کسی رو دوست نداری دردم گرفت.
چقدر پُرَم ولی حتی خودم نمیدونستم.
وای!
حتی ترسو هم هستم و نمیدونستم.
چقدر آدم‌های زندگیم رو دوست دارم ولی نمیدونی.
به ناز گفتم تنم آماده خوردن چوبِ این اعتماده، هنوزم هست. بعد هر بار اعتماد کردن. ولی دلیل نمیشه نترسم.
دلیل نمیشه چون حرف نمیزنم چیزی تو ذهنم نیست یا بیخیالم و از غم جهان فارغ
یا اینکه زار نمیزنم بغلت دلیل نمیشه حالم خوبه
یا اینکه دلیل نمیشه اینارو میگم منتظرِ دلداری باشم. برای خودم میگم.
برای منی که حتی میدونم تو آینده میترسه برگرده و اینارو بخونه و بازم میدونم که یادش هست و میگه یادم نمیاد "هیهات" کی بود.
میدونم.