
روز به روز حالمان بدتر میشود. از آسمانِ آبی، آبی بودنش را برداشتم. کنار روزهای خاکستری رنگم جا دادم. آبی نشدند؛ آسمانم هم سیاه شد.
داخل حفرههای تو خالی قلبم، گلهای بابونه کاشتم. قلبم زرد نشد اما گلبرگهای سفیدِ بابونه سیاهپوش شدند.
از خندههای سرخ و چشمهای براقِ پر شوق هم، از اول خبری نبود. هر چند از اول هیچ خبری نبود! توهماتِ از دهن افتاده، شدند عنوانِ زندگی من، بلکم رنگ بگیرد، نشد! ولی سیاه شد.
از گریههای بیاشک تا لرزههای عصبی دستهاهم،... اما من میدانم.
تکرارِ مداوم هر حرف، دوا نبود. نشد. نخواهد شد.
سفرهای نصفه نیمه هم نه حالی را جا اورد، بلکه حالِ نداشته را هم جا گذاشت.
از خاکِ سردِ قبرش هم گلی رشد نکرد، چشمهایش نشد.
نشد.
نشد.
نشد.
ولی من همچنان بیدارم.
نورِ رویِ خدا، از کدام آسمان میتابد؟
خودکارِ سبز رنگ را روی کلمات میکشم، سبز خواهند شد؟ شکوفه میدهند؟
نبودنها، برای ما آزارست و برای آنها آزادی.