"از همینجا، از انسان‌ها تشکر میکنم که هرازگاهی با کار‌هاشون، حرفاشون و خصوصا نگاهشون سیلی میزنن به صورتم و اون حقیقت تباهِ وجودِ دوپا‌ی احمقانشون رو تُف میکنن تو صورتم!" این شامل تمام انسان‌ها نمیشه ولی شامل انسان‌نمای‌های انسان تمام میشه."از نگاهِ‌شون بیزارم. انگار که چنگ بندازن تو وجودت، شخم بزنن شیار‌های مغزتو و که ببین کیو و چیو و چی شد که این شدی؟ چی شد که اونی که میخواستن نشدی؟ چی شد؟ خورشید برعکس طلوع کرد؟ حتی غریبه‌ها... اخ ازین غریبه‌ها. نگاهشون مثل خودشون سرد! یخ! جهت انجماد!. بابا گرمه هوا ولی این نوع سرما رو کی خواسته که دومیش من باشم؟" تندی دستشو میکشیدم از تو کوچه پس کوچه که برسیم یه جا خلوت هر جا پا میذاشتم شلوغ‌تر میشد. چنتا آفریدی ازین نماها؟"بعد یاد زبون نیش‌دار و موعظه‌های بیجا و نظرهای الکی. پیف پیف چه بویی! متسفانه این بار بوی خاک نیست. بوی فاضلاب و پوسیدگی آدماست.
بازم میگم شامل همه آدم‌ها نمیشه و بعضیا از رو دلسوزیه و اما اخ که بعضیا میگن که دل بسوزونن.
دل مام از هیچکی پر نیست فقط بیزاریم همین...
هی نه بابا میشه اینارو دوست داشت یهو عع! این خنجر چی بود؟ اخ اخ چقدرم میسوزه! عع! داداش تو دیگه نمک نپاش وسط این هلاکت. هلاکت بود یا حلاکط؟ حالا هر چی بود برا خودش بود به ما چه.
غصه‌ی ما قصه شد افتاد سر دل بقیه و شکوفه زد شد نفرت. بابا باد بهار نبودیم که خودش افتاد رو دلتون. بعد که نه مقصری و فلان. ولمون کنین تروخدا.
حالا جدا از همه این حرفا دیدی واقعا بو میده حرفاشون؟ یه بار دقت بنما.
این ادما عجیبن و عجایب بودنشون ترسناکه. بخدا بس پرو میشن همه اوقات و پُر میشه ظرفِ اون ویژگی. حداقل یه نفس بگیر این وسط.
بعد خنده خنده که نه بابا! آدمن و این حرفا و دلداری های بیخودی.
هیچی دیگه مام تو این میدون هی دور میزنیم برسیم حداقل سر نقطه‌ی اول و ولی تالا کتابِ سرنوشتمون جملش تموم نشده و نقطه نداشته.
بعد ونگ ونگ؛ صدای همسایه‌ها!
یهو طلوعِ آفتاب میشه درست حسابی میگیم حقا صدا، فرشته‌ی نجاته.
میبینیم یهو زندگی و امید جاری میشه و آبشار تو حفره‌های این قلبِ پژمرده.
صدا زنگ زدن و داد زدن و خنده و فحشای‌بدبدِ شوخیانه حتی!
بعد میگیم خدا! چین اینا؟ چی بودن اینا که نه خوبشون معلومه نه بدشون؟
میگه آدمن آدم. مدلشونه.
میگیم حقا مدلِ قشنگِ زشتی دارن.
