فکر کنم مهمترینها برای هر آدمی اعتماد داشتن به خودش، باور و امیده. این آخری درعین حال که نجات دهنده ترینه؛ کشنده ترین هم هست. یه جنگ تمام عیار بین "ترینها"... حالا فکر کن یکی هر سه اینارو تو یه زمان، باهم از دست بده. چه اتفاقی میوفته؟ چیزی ازون آدم جز یه پوسته ی رنگی با قلب نیمه تپنده میمونه؟ حقیقتا نه! زمانِ از دست دادنشون تو خطِ زمانی شبیه یه سیاه چالس که اونو میبلعه. حالا دو آدم بوجود میاد. آدم قبلی و آدم بعدی در یک جسم. آدم بعدی هر کاری هم کنه نمیتونه آدم قبلی رو به یاد بیاره. بدتر از اون حتی نمیتونه درکش کنه. میبینی؟ چه تصوری از این آدم پرتناقض میتونی داشته باشی؟ بعد میای از خودت میپرسی شاید مشکل از طرز بیان یا دیدگاهه باید بگم نُچ! این بار نیست. بعد میای با خودت فکر میکنی خیلی خب! این شکست میتونه باعث پیشرفت بشه. باید بگم نمیشه. بعضی شکستا حکم سوزوندن آدمو دارن. ساختن یه مجسمه از خاکستر یه مرده هم مثل دفن کردن زندگیت تو تباهیت خالصه.
تقریبا یا تغریبا!
میشه گفت فهمیدن یه آهنگ هیچ دردی دوا نمیکنه. تهشم یه فکر به کوه فکرات اضاف میشه که... لنتی! چرا یکی دیگه باید همین حس و درد مسخررو تجربه کنه؟
