نمیدونم حس می‌کنم قلمش اینطوریه که زندگی‌عه. نگاه بندازی می‌بینی همه چی سرجاشه همه چی منطقا درسته ولی نیست. همه چی اوکیه ولی لَقه. کلا کلماتی که مینویسه هم لقه .اصلا تکیه‌گاه نیست. هر لحظه ممکنه وسط داستان ولت کنه با مغز بخوری زمین. جالب نیست؟ جالبه. یا هم هوای نوشتناشه. مثلا اگر وسط تابستون نوشته باشه تو هم گرمای کلماتش رو حس میکنی یا اگر وسط پاییز باشه سوزِ تیزِ سرما رو حس میکنی.
همسایه‌هامون خیلی آدم‌های جالبین. تا‌به‌حال ندیدمشون. صرفا صدان. فکر کن از یه سری آدم خاطراتی داری که نه دیدیشون نه میشناسیشون. نه میدونی چه شکلین. جالب نیست؟ هست. یادمه سر امتحان سلامتِ همین سالِ کوفتی بود که گفتم یه ساعت بخوابم پاشم بقیه‌ی کتاب. پنجره اتاق باز و حنجره‌ی پسرِ کوچیک همسایه گرم. خواهرش بهش پیوست و از سرود تا آوازای سنتی و مداحی و لالایی. وحشتناک بود. خیلی وحشتناک بود. هر چند مختص همون یه شب نیست و هرازگاهی باعث آزار گوش‌های عزیزم میشن.
دیشب اما یکی دیگه از طبقات، چون صدا دورتر بود. انگار که داره سنتور یاد میگیره. میزد و وسط زدن گیر میوفتاد. یه اه میگفت دوباره از اول میزد. نصف شبی همه جا سکوت و سازِ این آدمی که نه میدونم کیه و چند سالشه ولی همچنان اینطوری بودم که ایول! اول راهی و انقدر شیرین سنتور میزنی؟ انقدر شنیدنی! باید بوسید اون دستارو.
امشبم که ما رو با صدای ذکر گفتناشون تا الان بیدار نگه داشتن. مگه ذکر رو زیر لب نمیگن؟ ترسناکه بخدا! حس کردم یکی مرده و بقیه نایِ گریه و جیغ زدن ندارن. نکنید اینطوری. بگیرید بخوابید چه‌کاریه؟ مگه روزو ازتون گرفتن؟
طبق یه عادتِ مسخره تا هم‌نزنم بستنی رو از گلوم پایین نمیره. من هی هم زدنو خانمِ چادری با روسری گلگلی قشنگ، هی نگاه! زن بستنی‌تو بخور برو دیگه. یکم‌دخترش نگام کرد و انگار یه نسخه‌ی بدآموزیم. مامانش صورتشو برگردوند اونطرف و خودش همچنان نگاه. دیدم تمومی نداری منم برگشتم حالا جفتمون نگاه! دیدم نمیشه. در توانم نیست این مبارزه. زل زدم به کاشی‌های کسافطِ زمین و همچنان در حال هم‌زدن بستنی. پامو که گذاشتم بیرون یهو حجمِ عظیمی از رنگا پاشیده شد پسِ سرِ مغزم. تو این همهمه رنگی، پارچه فروشی؟ حتما بعدشم بالا اوردن دیگه؟ حالا جدا ازینا سنگ کاغذ قیچی وسط نونوایی خیلی دوا بود. کلا سنگ کاغذ قیچی خیلی دواعه. چشا اذیتم میکنن اکثر اوقات. نمیدونم چرا.
عاجزم از درکِ بعضی احساسات. خدایا! بخدا زیاده برا آدمی، اینا.
تالا از علاقم به دفترچه‌ها اینجا گفتم؟ اصلا یادم نیست اینجا چیا گفتم... ولی دفترچه‌هارو خیلی دوست دارم. اره دیگه. بسه.
