یهو دیدم خیلی وقته اینطوری ننوشتم.
عجیبه.
چقدر سخته اینطوری نوشتن. قبلا به محض شروع کردن سریع یه صفحه پر مینوشتم. چون از اولش گفتم. گفتم اینم اینجا بمونه.
حس غریبی که نسبت به همه چیز دارم حتی خودم
عجیبه.
وقتی میام درباره چیزایی که پیش اومده و چیزایی که فکر کردم بگم، فقط میتونم بگم:
عجیبه.
در حالی که انقدرام عجیب نیست فقط کلمه ی دیگه ای پیدا نمیکنم.
همچنان فقر کلمات خفم میکنه. بازی کردن با کلمات دیگه برام جالب نیست.
حس میکنم وقتی خودم ترین حالت ممکنم پیش ادمای زندگیم
یه حس فیک بودن ... عا نه کلمه فیک، کلمه پر استفاده نفس عه.
یه حس دروغین بودن
از طرفشون میگیرم
خیلی اذیت کنندس
اینکه خودت باشی و حس کنی که اونا فکر میکنن تو چیزی جز دروغ نیستی
خیلی عجیبه
نمیدونم چرا اینجا مینوسیم
شاید چون اخراشه
نمیدونم چند نفر میفهمن چی میگم اصلا
و این عجیبه
دوست ندارم نقطه بذارم ته جمله هام خیلی خسته کنندس
قالب گیری حتی کلمات؟ تا کجا اونوقت؟
حرف نزدن همیشه کمک میکنه
ولی بعضی وقتا نیاز دارم حرف بزنم
نه برای خودم
برای ادمی که بهم چیزیو میگه
گاهی ی سری حرفا در کمالِ تعجب
یه بار خیلی سنگین رو دوشت میذارن
که باید مسئولیتشو به گردن بگیری
ولی بازم خیلی
عجیبه
حتما دلیلی داره که یه سری حرفارو میشنوی
حس ناتوانی که وقتی نمیتونی برای ادمِ زندگیت هیچکاری کنی رو
با چی میتونم درمون کنم؟
مغزم: ای ناتوان!
بیا اینو جمش کن تروخدا
فک کن خیلی نرمال
خیلی خنثی!
در حال حرف زدن با دوستتی
یهو چیزی میشنوی که
چی بگم
قلبت؟ نه نه ... نه ولی اره
انگار قلبت یهو میوفته
این چی بود من شنیدم؟
بعد حال بد شبیه ی سطل پر همیشه اماده
همونجا که نشستی
میریزه رو سرت
اصلا نمیدونم یه سریا چرا یه سری چیزا رو بهم میگن
انگار که یه لباس سنگینه
مثل بافت های سنگین زمستونی
یه همچین چیزی... میدونی چی میگم؟
نفس کشیدن بعدش خیلی سخته
حتی تیکه تیکه حرف میزنی بعدش
واقعا الان یه چای لازمه خدایی
به رسم تایمی
پند امشب: هیچوقت هوک های زندگی رو دست کم نگیر
خب بسه دیگه
شب بخیر
