
گمانم خداوند بخشی از من را دزدیده است.
یک دیوانهام؛
نه مثل دیوانههای دیگر، در به در میان کوه و بیابان.
حتی توانِ این را هم ندارم.
عاجز از شنیدن صدایِ جغد و شغال...
جای من وسط این شهر شلوغ و دود نیست.
من، آدم این همهمه و این جماعت نیستم.
منِ بینقاب را چه به بازیگری درین تئاتر؟
باید زندگیِ شکستهام را از میان این بازارِ شلخته پیدا کنم و
بروم وسط یک جنگل!
هزاران بار راه گم کنم؛
هیزم جمع کنم و قارچ؛
شبها، ستارهها را با چشمهای تارم بشمارم؛
و روزها از آفتابِ سلیطه، دوری کنم.
هرازگاهی برگردم شهر و
هر وقت خسته شدم فرار کنم به جایی که هیچکس نمیداند کجا!
حالا مطمئنم.
خدا، این مدل آدمی بودن را
از من دزدیده.
کِی پسش خواهم گرفت؟ نمیدانم.

آهنگی پخش میشود و من انگار پشت چراغ قرمزی در یک چهارراه، که حتی نمیدانم کجاست، در یک نقطهی فرضی دَوَران داده میشوم.
دست و پایم پیچ میخورند بهم و... حالا بدجور حالت تهوع دارم.
صدای موسیقی قطع و وصل میشود؛ من یک دست و یک پایم را در آن دورانِ توهمی جا میگذارم و برمیگردم به جایی که بودم؛ به گوشهای از اتاقم.