فکر میکنم این بزرگترین دروغم توی زندگی بوده. راستش من عاشق غروب خورشید شدم. عاشق وقتی که آسمون خالیه. دیدم عشقم به طبیعت حد نداره. عاشق درختای پاییزم، وقتی خالین. عاشق رودهای خشک شده. عاشق تو. با خودم گفتم این تنها آدمیه که میشه عاشقش شد. دروغ گفتم من عاشق طبیعت نبودم. عاشق تهی بودن، بودم. عاشق آدمای تو خالی. پوسته‌های مزخرف. بعد از چند سالی که باهم دوست بودیم، دیدم اشتباه میکردم. تو اصلا آدم خالیی نبودی. من خالی بودم. عاشق لحظه‌هایی شدم که بابات بهم شطرنج یاد میداد. عاشق لحظه‌هایی که مامانت نظرم رو میپرسید، عاشق لحظه‌هایی که روت دعوام میکرد که چرا مراقب خودم نیستم، عاشق لحظه‌هایی که بودی لورن. تو بهترین دوست منی و باعث شدی که بفهمم خانواده داشتن یعنی چی، همونطور که تو هر شرایطی کنار من موندی. حالا منم، با این خبر. بار سنگینی که روی دوش منه روحم رو به آتیش کشیده. من باید چیکار کنم لورن؟
همون سالی که تصمیم گرفتم بیام اینجا میدونستم همه‌چیز قرار خیلی سخت پیش بره؛ ولی نه انقدر.
فردا برمیگردیم سینتیا، کاش هیچوقت اون کافه لعنتی وجود نداشت.
از اون شب که از خونه‌ی کنت برگشتی هم حال تو خوب نبوده و هم اون. انگار که حسِ ندونستن، هر کسی رو میتونه نابود کنه.
ای کاش کارو اینجا بود. ای کاش جای من و کارو عوض میشد لورن.
کوین: اسم مردی که داخل سینتیا باهاش صحبت کردی، آفر عه.
لورن: پس تو می‌شناسیش! چرا چیزی نگفتی؟
کوین: اگر بهت بگم که خیلی چیزهای بیشتری هست، که من سال‌هاست میدونم و تو نه، چه حسی بهت دست میده؟
لورن: فکر نکنم ازت متنفر بشم کوین، لازم نیست نگران چنین موضوعی باشی.
کوین: امشب آفر میخواد باهات صحبت کن- انقدر تعجب نکن... گفت میتونیم بریم خونه‌ش ولی گفتم سینتیا برای جفتمون راحتتره. پس به محض تموم شدن کارای کتابخونه میریم.
لورن: حتی... اگر چیزی باشه که تمام این سال‌ها بهش شک داشتم یا اگر قراره زندگیم رو جهنم کنه، ترجیح میدم بدونمش. ندونستن من رو دیوونه میکنه.
کوین: حتی اگر بفهمی خانوادت، واقعا خانواده‌ی تو نیستن؟
