لورن:
"شاید بعدا."
این تنها چیزی بود که اون لحظه میتونستم بگم. اون عجیب بود ولی الان بیشترین حسی که نسبت بهش داشتم ترس بود. اون ترسناک بود . مطمئن بودم یه ربطی با کوین داره پس ترجیح دادم اول حرفای اونو بشنوم.
از کافه اومدیم بیرون.
نگاهی به کوین انداختم و گفتم: فکر نمیکنی اونی که باید عصبانی باشه منم؟
-چرا. تویی...
-خب میشنوم.
-اینجا؟ بریم خونه شما.
-میدونی که سوالام یادم میره. پس تو راه جواب بده. خونه هم که برسیم مامانم میخواد انقدر باهات حرف بزنه بعدشم با بابام شطرنج بازی کنی...واقعا وقت میشه؟
خندید.
-خیلی خب بپرس.
- تو اون ادمو میشناختی؟
با پوزخند گفت: ادم؟ اره میشناسم...ولی نخواه بیشتر بگم. اگر میخوای حرفاشو بشنوی؛ باهاش حرف بزن. من نمیخوام تو مسیر زندگیت دخالت کنم.
وایسادم. ینی حرف زدن با اون ادم تا این حد روی زندگی من میتونست تاثیر بذاره؟ کوین چند قدم جلوتر رفت و بدون اینکه برگرده ایستاد.
-من پشتتم. هرچی که بشه. حتی اگر از منم متنفر بشی باز پشتت میمونم.
*
به خونه رسیدیم همه چیز اونطور که گفته بودم پیش رفت. مامان و کوین شروع کردن صحبت کردن درباره اینکه چطوری میشه قدمت وسیله هایی که از زیر خاک درمیاد رو بدون ازمایش های پیشرفته حدس زد. بعد شام هم شروع کردن چیدن مهره های شطرنج... ازین فرایند خوشم میومد. موقعی که کوین به خونمون میاد، تازه زندگی تو خونمون جریان پیدا میکنه. لبخندی زدم و یه لیوان آب برداشتم و از اشپزخونه نگاهشون میکردم. به خاطر شوخی های بیمزه کوین صدایخنده ی مامان و بابام تا سقف بالا رفته بود. از پله ها پایین و سمت اتاقم رفتم. مغزم درد میکرد. چرا باید از کوین متنفر میشدم؟ اون فرد چیو میخواست بهم بگه؟ نگاهی به لیوان آب انداختم. چرا فقط آب و شکلات؟ این خیلی مسخرست. دلم میخواد قهوه بخورم. شیر بخورم. حتی آبمیوه های مختلفو امتحان کنم. نمیشد . همین محدودیت ها خانوادمو نگران کرده بود. روی تخت دراز کشیدم و دستم رو روی چشمام گذاشتم. کم کم چشمام گرم شده بود که در اتاق باز شد.
-الان حوصله ندارم کوین بهتره بری بالا پیششون.
-حسودی میکنی؟
صدای کوین نبود. مامان بود... یهو بلند شدم و گفتم:
-واو اینجارو باش. بعد چند سال پاتو میذاری اتاق، مامان؟
مامان خندید و گفت: جواب ندادیا...
-نه بابا حسادت چی؟ اتفاقا خوشحالم میشم.
-امروز حالت خوب نیست.
دوباره شروع کردم کندن پوست کنار ناخنام.
-خیلی مشخصه؟
-اره خیلی. چیزی شده؟ میتونی به مامان بگی؟
-خب راستش.. یکم فکرم درگیر اینکه...مامان!
-جان
-من بچه شمام؟
مامان ترسید. خدای من این چه طرز بیان بود...گند زدم گند زدم! الان فکر میکنه منظوری داشتم...
با خنده ادامه دادم: من هیچ شباهتی به تو و بابا ندارم...راستشو بگو من و روت رو از کجا اوردید؟ چطوری میشه دوتا بچه هاتون تا این حد درونگرا اونموقع خودتون اینطوری...
مامان نگاهی بهم انداخت. به سختی لبخند زد و گفت: مگه همه باید شبیه پدر و مادرشون بشن لورن؟
الان میفهمم مامان چرا زیاد باهام صحبت نمیکنه. چون من همیشه گند میزنم! لعنت به من. فقط میخواستم بگم که...نه نه فکر کردن زیاد الان دیگه کمک نمیکنه.
-راستی روت کجاست؟
-رفته خونه کنت
-همون پسره که...
-اره. همون.
جمله های مامان کوتاه تر شدن؛ این یعنی بد زدم تو حالش.
-عجب. برم دنبالش؟ دیر وقته.
بدون اینکه منتظر جواب مامان بمونم کاپشن و کلاهمو برداشتم و سمت در رفتم. موقع بستن در نیم نگاهی به مامان انداختم. صورتش رو با دستاش گرفته بود. منِ احمق که میدونم انقدر رو اینطور سوالا حساسه چرا هی میپرسم؟ مامان بخدا فقط شوخی بود. یه شوخی مسخره. بدون اینکه این جمله رو بگم درو میبندم و یواشکی، طوری که کوین و بابا منو نبینن، میزنم بیرون. هوا خیلی سرده... یعنی روت امشب بهش گفته؟
