"چرا به افسانه ها احترام نمیذاری لورن؟" این اولین جمله ای بود که اون بهم گفت. صدای جذاب و پخته ای داشت. طوری که میتونستم برای چند دقیقه بیشتر صحبت کردن باهاش، التماسش کنم. صدا برای من مهمترین بخش از شخصیت و وجود هرکسی بود. با این حال هنوز هم ترس تو وجودم ریشه مینداخت. با صدای اروم گفتم:متاسفم اقا. شمع روی میز جلوش رو روشن کرد. شمع بنفش بود. با تعجب به رنگ شعلش زل زدم و صدای خنده ی اون به گوشم رسید."بخاطر فلز پتاسیم و اِم... اون یکی یادم نیست" .گفتم:سزیم؟"افرین لورن درسته."
چشام رو از شعله گرفتم و به صورتش نگاه کردم. برعکس صداش که فکر میکردی ممکنه الان یه مرد 60 ساله رو ببینی؛ با همه اینا، شاید ته تهش فقط ده سال ازم بزرگ تر بود! چشمای لنتیم زودتر از من عکس العمل نشون داد و از حالت عادیش خارج شدن. لبخند شیرینی روی لبهای سرخش نشست. با ارامش کتاب هارو از روی مبل رو به رو برداشت. موقع برداشتنشون از کنار من رد شد. خدای من! چرا انقدر قدش بلنده؟
"متاسفم اینجا زیادی شلوغه"
- نه مشکلی نیست.
"میتونی اونجا بشینی". با دست به مبلی که خالی کرده بود اشاره کرد. روی دست هاش لک جوهر سیاه قلم بود.
- خوشحال شدم تنها کسی که اینجا کتاب میخونه من نیستم.
"خب تو تنها کسی هستی که اینجا کتاب میخونه. من کتاب مینویسم. من یه نویسندم."
باز هم چشمای لنتی من!
"انقدر تعجب نکن پسر! چه چیزی برات انقدر عجیبه که هی چشمات پیش قدم بروز احساساتت میشن؟"
- خب! شما عجیبید... من شمارو نمیشناسم ولی شما اسم منو میدونین.
"خب تو خیلی وقته میای اینجا و همیشه جای قبلی من رو میگیری"
- اوه خدا... من... ینی ما... واقعا نمیدونستیم اونجا جای شماست!
"نه نه مشکلی نداره. دیگه به اینجا عادت کردم." دستی روی مبل های سبز کشید. نگاهی به اطراف انداختم. ازینجا فقط کوین مشخص میشد که خیلی بیخیال مثل همیشه رو مبل لم داده بود و کیکی رو که سفارش داده بود، میخورد. گل های سفید و صورتی باعث میشد باقی کافه ازینجا، به خوبی دیده نشن."لورن! تاحالا کتاب اکوامارین رو خوندی؟" همونطور که سرم رو سمت اطراف میچرخوندم و تو دلم میگفتم چرا تاحالا این سمت رو ندیده بودم؛ گفتم: اون یه سنگه. چرا باید کتاب درباره یه سنگ بخونم؟. اون اروم خندید و دندون های شیری رنگش مشخص شد. نفس عمیقی کشید و گفت: "میدونی اون اسم برگرفته از چیه؟"
- خب... نه راستش! یه سنگ؟
"نه. اون اسم بزرگترین ملکه ی پری ها بوده." خدای من اینا دیگه چی بود که من میشنیدم؟
"شما چند وقته اینجایید؟"
- حدودا یک ساعت و نیم.
"اشتباه میکنی شما یک سال و 6 ماهه که اینجایید. تو و کوین" من از بچگی یه ویژگی داشتم. هر چند ازار دهنده ولی داشتمش. من بوی حرف ها رو میشنیدم. دروغ، تلخ و زننده بود. مثل بوی گربه له شده ای که یک هفتست کنار زباله ها افتاده. به سرعت از جام بلند شدم. اون خیلی با اعتماد بنفس حرف میزد. بوی ذره ای دروغ رو حس نمیکردم.ترسیده بودم؟ این چه سوال احمقانه ایه؟ من از ترس تک تک استخونام میلرزید...یک سال؟... نمیدونم چطوری اینهمه مسیر رو طی کردم اما تا به خودم اومدم در ورودی رو باز کرده بودم؛
