خب صبر کن ببینم داستان دقیقا از کی شروع شد؟...فکر کنم روز پنجم ماه دوم از فصل بی روح زمستون بود. اره درسته همون موقع بود. با کوین به رسم عادت بعد از تموم شدن کارهای کتابخونه و گزارش دادن به رئیس، تو راه خونه؛ به همون کافه همیشگی رفتیم. اسم کافه سینتیا بود. بیشتر هم بخاطر اسم خاصش، معروف شد؛ البته فقط بین من و کوین. فضای کافه برای اکثر آدما سنگین و خفه کننده بود. این رو وقتی با روت به اینجا اومدیم فهمیدم. نیم ساعتی بود که از اومدنمون میگذشت اما اون یهو بلند شد و با عجله سمت در خروجی رفت. فرداش برامون توضیح داد که حس میکرده کسی داره خفش میکنه.موقع توضیح دادن هم دستاش رو روی گردنش گذاشت؛ دستاش به وضوح میلرزید. خلاصه اون روز بعد از رسیدن به کافه کوین کلاه سیاهش رو درآورد و برف روش رو با دست تکون داد و اون رو کنار آتیش گذاشت. دستی به موهای موج دارش کشید تا مرتبشون کنه بعد کنار آتیش دراز کشید. شاید عجیب به نظر بیاد کسی داخل کافه دراز بکشه اما اونجا بزرگ و خلوت بود؛ علاوه بر اون، ما مشتری های دائم اونجا بودیم؛ پس کسی به ما گیر نمیداد. کافه شبیه یه طبقه بزرگ از یه خونه بزرگ؛ مثل خونه آدم های ثروتمند بود. اونقدر بزرگ که اگر روزی روی یک دست از مبل ها مینشستی شاید نزدیک به سه ماه طول میکشید که همه مبل هارو امتحان کرده باشی. اما ازونجایی که من و کوین فقط برای رفع خستگی و دیرتر خونه رفتن به اونجا میرفتیم دلیل نمیدیدیم هر روز جامونو عوض کنیم. پس مثل همیشه کنار مبل های سیاه کنار آتیش نشستیم و شکلات داغ سفارش دادیم. اونجا انقدر تاریک بود که نمیشد به راحتی کتاب خوند؛ اما وسوسه ای که کتاب جدید برام ایجاد کرده بود مجبورم کرد کمی نزدیک تر از همیشه کنار اتیش، روی زمین بشینم. کوین بعد از خوردن شکلات داغش چشم هاش رو بست و به موسیقی گوش داد. یه ساعتی گذشت که یهو با خنده شیطنت آمیزی نزدیکم شد و گفت: بنظرت اینجا راز نداره؟. با تعجب گفتم: راز؟ منظورت چیه؟. جواب داد:اخه اینجا زیادی عجیبه. قبول نداری؟. گوشه صفحه رو تا زدم که گمش نکنم و مجبور نشم دوباره از اول کتاب رو بخونم بعد با خنده، عینکم رو از روی چشام برداشتم و گفتم اره راست میگی شاید بتونیم یه خون اشام تو این تاریکی پیدا کنیم. اون با ناباوری نگام کرد. دیگه نتونستم. با صدای خیلی بلند خندیدم. گفتم: اخه دیوونه! چه رازی؟ اینجا دنیای واقعیه؛ کتاب نیست که. به محظ تموم شدن جملم، صدایی ازونور مبلا اومد. نزدیک مبلای سبز. اون سمت، تاریک ترین نقطه کافه بود. دور تا دورش پر از آندرومدا بود. ترسیده بودیم با اینحال ارومتر نفس کشیدیم. صدا شفاف تر شد؛ متوجه شدم خطاب به منه. "بیا اینجا لورن"
