چشمهام رو میبندم. فکر میکنم. تنها تصویری که پشت پلکهای سیاهِ من رنگ میگیره، نردههای زنگ زدست. اینجا کجاست؟
دیروز موقع برگشتن از نونوایی، همون که کلید انداختم تا درو باز کنم صدای یه گربهی سیاه کوچولو توجهم رو جلب کرد. درو باز گذاشتم، اومد تو خونه. براش شیر ریختم تو ظرف.
رو مبلِ مخصوصم که نشستم، حس کردم هضم شدم. کتابم رو گرفتم دستم و زل زدم به کلماتش. صدای تیک تاک ساعت، حنجرهی میوه فروشِ وانتی و صدای تلوزیون زنِ مسنِ همسایه که همیشهی خدا شوهرش تو پارک شطرنج بازی میکنه رو میشنیدم. یه صدای دیگه هم بود؛ صدای مغزم. کلمات خونده نمیشدن؛ فقط از جلوی چشمهام رد میشدن.
پس چشمهام رو بستم.
چشمهام رو که باز کردم سه ساعتی گذشته بود. گربه سیاهِ کوچولو که دیگه حالا خیلیم کوچولو نبود روی کتابی که روی شکمم گذاشته بودم، خوابش برده بود. آروم گذاشتمش رو مبل و خودم پاشدم.
رفتم سمت آشپزخونه و توی ماگ مخصوصم قهوه درست کردم.
من از قهوه متنفرم.
این رو هیچکس نمیدونه.
هوا سنگین بود. سنگین که میگم یه چیزی مثل روز جمعه. یه حالت خفه کنندهای داره که انگار هوا غلیظه. هوا جمعه بود. پنجره رو باز گذاشتم تا هوای راکد خونه کپک نزنه.
رفتم تو اتاق. یه نگاه به گلدونهام انداختم. خاکشون خشک بود. رفتم از آشپزخونه آب بیارم براشون، دیدم یه قهوه کافی نیست. یکی دیگه درست کردم. گربه سیاهه هنوز خواب بود. پنجره رو بستم. هوای پاییز شباش زیادی سرده. چیکار میخواستم بکنم؟
وسط خونه وایسادم. یه نگاه به اطرافم کردم. نه. چیزی یادم نمیومد. صدای پای یکی میومد که از پله ها داشت میرفت بالا. چشمهام رو بستم. احتمالا پسرِ همسایه طبقهی سومه. معمولا این موقعها از کلاس تمرین موسیقیش برمیگرده.
من هیچوقت دستم به هیچ سازی نخورد.
من عاشق سازم.
این رو هیچکس نمیدونه.
خوشحال شدم که برگشته. الان که بره خونه بی وقفه شروع میکنه به نواختن. دراز میکشم وسط پذیرایی. صدای کِتری میاد. خودشو به در و دیوار میکوبه. من که کَرَم. به من چه.
شروع میکنه. منم گوش میکنم. چشمهام رو میبندم. گوش میکنم. یه جایی صدا قطع میشه. چشمهام رو باز میکنم.
سه ساعتی گذشته. میبینم باز گربه سیاهه رو شکمم خوابش برده. شاید سردشه. بغلش میکنم میبرمش اتاق روی تخت. پتو میکشم روش. میگم بسه دنبال بازی. بخواب.
میرم آشپزخونه. کِتری اندازه یک میلی متر توش آب هست. همین که مثل کِتری های قبلی نسوخته شانس آوردم.
این چندمین قهوهی امروزه؟
امروز؟
امروز کِی شروع شد؟
آخ.
نون خشک شد!
نذاشتمش تو سفره...
صبر کن،
اصلا صبحونه نخوردم.
ناهار چی؟
ساعت چنده؟
میرم وسط پذیرایی تا به ساعت نگاه کنم.
ماگم دستمه.
توش قهوهی داغ هست.
کی اهمیت میده ساعت چنده؟
میشینم رو صندلی جلویِ پنجره.
هوا سرده ولی آسمون قشنگه.
قلپ قلپ قهوه رو میخورم و از تلخیش به خودم میلرزم. این یه زهرماره، تا آخرین قطره تمومش میکنم.
به پنجره خیره میشم.
پشت پلکای سیاهم یه تصویر هست. ماتِ و بیرنگ. تصویر یه سری میله زنگ زده با سه لیوان قهوه. لیوانهای ترک خورده. قهوههای نصفه نیمه.
پلکام سنگین میشه.
خوابم میاد.
یاد حرف مامان میوفتم، میگفت غم مثلِ گربه سیاهی که رو شکم آدم میخوابه.
سنگینِ ولی دلت میسوزه براش چون هوا سرده.
