هندزفری رو که گذاشتم تو گوشم انگار که زمان تاب برداشته باشه وارد یه تونل طولانی شدم. چراغ‌های رنگی همیشه مزخرف و صدای بادی که به خاطر سرعت زیاد ماشین شکسته میشد. برگشتم جایی که بودم. باد ارومی رو روی گونه‌هام حس می‌کردم. آسمون حالا پر از ابر بود. چرا دیگه مثل قبل دوستش ندارم؟ احتمالا قراره سر تمام چیزهایی که دوست دارم همین بلا بیاد. به آسمون نگاه میکنم. دوستش ندارم. پایین رو نگاه میکنم. ارتفاع نسبتا زیاده. اگر بیوفتم... نه! اگر خودم رو بندازم... نه! اگر سقوط کنم چی میشه؟ قراره تو کدوم نقطه متلاشی بشم؟ خودم رو تصور میکنم که یه گوشه افتادم. نه! دلم میخواد که یه گوشه افتاده باشم! کاش روی ماشینا نیوفتم. صدای افتادنم رو تصور میکنم. انگار که آهنگ رو بشکافه و جا خوش کنه بین کلماتی که داره با لطافت خونده میشه. بوسه به این صدا... به آسمون نگاه میکنم. اگر به آسمون سقوط کنم چی؟ اذیتم. ازین فکر اذیتم. اگر به آسمون سقوط کنم هیچوقت محکم به جایی نمیخورم و متلاشی نمیشم. فکرش اذیتم میکنه. درست شبیه وقتیه که چیز مهمی میخوای بگی و یادت نمیاد؛ چنین حسیه. هی فکر میکنم‌که کشیده میشم و به جایی کوبیده نمیشم. هی میرم! میوفتم! سقوط میکنم و منتظرم که بمیرم... اینکه صدای متلاشی شدنم رو نتونم تصور کنم. نه. به آسمون سقوط کنم به آبی و سفدیش و سیاهیش، تا کجا میتونم سقوط کنم؟ قراره ذره ذره بشم؟ بسوزم؟ چه بلایی سر این سقوط میاد؟ به پایین نگاه میکنم. کاشی‌های سفیدی که حالا قرمزن.
-فقط یه متنه با عنوان از قبل تعیین شده.
