
به این فکر میکنم که نوشتن قبلا دوا بود،
مثل همون مرزِ بین سم و دارو که میگن؛
الان سمه. تو وجودم حل میشه، حل میشم. فکر میکنم حرف زدن چیزی رو درست میکنه؟ سرم رو تکیه میدم به شیشهی اتوبوس، بیرون تاریکه. از دیدن انعکاس خودم تو شیشه خستم. سعی میکنم به خودم نگاه نکنم. چقدرِ این زندگی رو صرف نگاه نکردن به خودم کردم؟
تاحالا به خیابون دو طرفهی پر از ماشین نگاه نکرده بودم. به این رنگِ روشن و قرمزی که شبیه نوار روی لباسِ زمینه. فکر میکردم برای نوشتن فقط نگاه کردن کافیه، اشتباه میکردم.
میگن میلِ انجام کاری رو نداری. راست میگن. من حتی میلِ وجود داشتن هم ندارم.
منتظر سرما بودم و حالا ازش میترسم.
از سرد شدن چاییم میترسم. ترس داره؟ آره.
به اطرافم نگاه میکنم هیچی اونی نیست که میخوام. به خودم نگاه نمیکنم چون میدونم اونی نیستم که میخوام.
دست و پا میزنم، نمیشه.
این زنجیر نامرئی که من رو از انجام هر کاری منع میکنه چیه؟
سرم درد میگیره. بس میکنم، فکر کردن رو. صدای آهنگ رو تا آخر زیاد میکنم و کلاهم رو میذارم روی سرم. سرده و این درد قراره بیشتر بشه. درد تو تکتک ثانیههای من وجود داشته. از درد نمیترسم، گاهی نیازه. گاهی!
با صدای خوانندهی آهنگ، مغزم گم میشه. لنتی.
به بیرون نگاه میکنم و چیزی نمیبینم. کِی مسیر تموم شد. آهنگ؟ کدوم آهنگ؟ داشتم آهنگ گوش میدادم؟
دختری که کنارم نشسته دستاش رو با آستینهاش میپوشونه. به انگشتهاش نگاه میکنم، داره به کبودی میزنه. از رنگ کبودی خوشم میاد. ازینکه ثابت نیست. یک رنگ متغییره. چیزی بهتر این؟ یه انسان متغییر بودن! میتونه نجات دهنده باشه؟
به این فکر میکنم حرف زدن دردی دوا نمیکنه. میپرسم میخوای پنجره رو ببندم؟. لبخند میزنه میگه سرما لذت بخشه. لبخند نمیزنم. صورتم رو برمیگردونم. حرف زدن هیچ دردی رو دوا نمیکنه. آستینهام رو میکشم رو انگشتام، دستم رو میذارم زیر چونهام. دعا میکنم این آهنگی که گوش میدم هیچوقت شروع نشه، به سکوت الان بیشتر از هر چیزی محتاجم.