
تا جایی که یادم هست، تو خونهی مامانبزرگ یه سری ظرفای کوچولو بود برای مربا. مخصوص مربا بودن. شیشهای و بدون طرح. ساده و شیرین. روزای تعطیل که جمع میشدیم خونشون. صبحها تو اون ظرفا برامون مربا میریخت و تو پیشدستیهای گلدارِ آبی کَره و روی مرباهای زردآلو و آلبالو و بِه رو پُرِ گردو و بادوم میکرد. چاییهاش همه زعفرونی بودن و با کمی هِل و دارچین. طعم عجیبی بود که همه دوستش داشتیم. فرشای خونشون قرمز بود و یادمه که نورِ آفتاب دلنواز روی فرشها میخوابید.
بابابزرگ عادت داشت همیشه بعد صبحونه بره تو پارک قدم بزنه. تو جیباش همیشه چنتا شکلات و تسبیحِ مخصوصش و اسکناسِ نو پول بود.
شکلاتاش ولی هر سری میرسید به ما؛
همیشه هم اونی که ترش و ابنباتی بود برای من.
تسبیح سیاه بود و روی هر مهره الله نوشته بودن. یادم نیست که گفته بود برای کجاست ولی یادمه که میگفت چقدر دوستش داره. نرسیده دمدر یادش میومد نوههاشو بغل نکرده پس برمیگشت بغلمون میکرد بعد میرفت. من بوی ادکلنهای تند و بغل گرمش رو هنوز یادم هست.
میشستیم پایِ تلویزیون دیدن، مامانبزرگ سینیهارو پر میکرد از پفک و چیپس و پفیلا. تا غروب فیلم و بعدش تو حیاط بازی. چی بازی میکردیم؟ یادم نمیاد. مهم بود مگه؟ مهمش این بود که پیش هم بودیم. ولی مطمئنم الان اگر یه روزی همو ببینیم بی تفاوت از کنار هم رد میشیم چون همو نمیشناسیم.