مسئله‌ی سختی نیست فقط نوعی فرار کردن است.
شما بخواهید فرار کنید چه می‌کنید؟
لباس برمی‌دارید و پول و مدارک ...
نمی‌شود.
سبک‌تر.
قید لباس‌هارا میزنی؛ نمی‌شود.
قید پول زیاد هم میزنی.
جان! فعلا این مهم است؟
شاید هم روانت...
بازهم نمی‌شود؟
مرگ برای من چنین تعبیری دارد.
باید فرار کنی با سبکترین حالت.
روح جیب ندارد.
دست ندارد.
گردن ندارد که طلا و مدال، آویزانش کنی.
روح فقط یک چیز دارد و آن هویت است. نمیدانم شاید هم شخصیت داشته باشد.
گاهی گمان میکنم دردهای الکی و ناگهانی که حس میکنی، برای زندگی قبلی‌ت باشد.
انگار یکی از ته دل نگران یا دلتنگت است.
انگار که چندباری زندگی کردی و آدم‌های مختلفی داری؛درونت.
شاید هم اشتباه میکنم.
شاید اشتباه است. حتی چیدن کلمات کنار هم.
حالا که فکرش را میکنم. تحمل زندگی راحتتر از رنج کشیدن و رنج دیدن آدم‌هاییست که دوستشان دارم.
من آدم‌های دیوانه زندگی‌ام را دوست دارم.
دیوانه‌وار دوستشان دارم.
کاش می‌توانستم کمی دردشان را کم کنم.
کمی بیشتر بفهمانم که چقدر بیشتر دوستشان دارم.
آدم‌ها هر طوری باشند، بالاخره می‌روند؛ بالاخره می‌میرند.
مگه غیر اینه؟
حیفه بد بودن، من میترسم بد باشم. آدم بدیم؟
میترسم کم بذارم؛ برا آدمای زندگیم، برای خودم حتی. ولی بازم کم میذارم.
حیفه بد بودن. حیفه.
من میترسم؛ از شبیه بعضیا شدن؛ از شبیه بعضیا حرف زدن، راه رفتن، رفتار کردن، خندیدن...
من میترسم. بد باشم. بد بشم. بد بمونم.
میخوام خوب زندگی کنم. از بد زندگی کردن میترسم.
ازینکه کاری کنم کسی ناراحت شه میترسم.
دل...
خیلی عضو عجیبیه...خیلی رنجانه! خیلی بچه‌ست.
دلم...برای دلم میسوزه. دل...خیلی میترسه. بد می‌شکنه.
نمیخوام دل کسیو بشکونم... بخدا بد دردیه. چه با حرف چه با رفتار...چه با نبودن:)
