
مثلا ازونجا که یهو سبک آهنگات شد چرت و پرت و علاقت شد بی سلیقگی. لحن صحبتت شد بی ادبیو طرز تفکرت هم بی شعوری.
نه یه قدم بیا عقب. اصلا بیخیال همه اینا. بیا یکم از خدا حرف بزنیم. خیلی کم تر یکم. درحد چند جمله. نمیدونم چرا دارم درین باره مینویسم ولی حس میکنم هرچقدر که میگذره نحوه و تفکر نوشته هام عوض میشه و برام جالبه که همشون اینجا بمونن. معمولا وقتی تابع زندگیم میخوره به جایی که دیگه تعریف شده نیست؛ معمولا همه آدمها نه فقط من، تو این مواقع از خدا کمک میگیرن. حالا یه سری به خواستشون میرسن و یه سری نه. بعد برای اون دسته از ادما که خدا، به دیدگاه خودشون، دستشونو نگرفته؛ یه سری مسائل ایجاد میشه. گفتم که منی که الان هستم برای من نیست و برای اونه. پس هیچوقت پشت من واینمیسه تو این مسئله(انکار وجودش و ترک کردن و اعتقاد بیخدایی). برای همون الان دیگه اینطوری نیستم که هر وقت دست کمک بگیری سمتش و اون از بالا بهت نگاه کنه و دستتو پس بزنه. دستتو میگیره. اما هرچقدرم توکلت رو قوی کنی ولی بازم یه آدمی. بازم یه جاهایی به همه چیز شک میکنی. ما رو هیچی ایستادیم. اصلا پر از ندونستنیم. همه اینارم میدونم میدونی. ولی ادم گم میکنه؛ هم خودش رو، هم خداشو، هم دونسته هاشو. هرکاریم کنی بازم یادت میره. دلت برای یه چیزی میتپه و نمیدونی چیه. ولی این حس که هست و وجودش قشنگه. اینارو میگم برای وقتی که تو عمق وجودت حس تنهایی کردی و حسش نکردی. اون لحظه ها پر خودتی. پر فکری. جا میمونه که ببینش؟ وقتی پر سیاهیی...
"اینی که الان میخوام بگم درسته به اعتقاد ربط داره ولی تاحالا امتحانش کردی؟خدارو میگم تاحالا شده بشینی باهاش حرف بزنی و اینو حس کنیو به حسه توجه کنی که داره به حرفت گوش میده دقیقن الان؟ اون حس خوب بعدشو دقت کردی؟ اون همون جوابه در مقابل حرفای تو اینکه درک کنی واقن اون لحظه یکی داره به حرفات گوش میده خیلی کمک میکنه که حضورشو متوجه بشی امتحانش کن"-نفس
نیاز دارم بغلم کنی. کدوم بنده هاتو بغل میکنی؟ بهم کمک کن بفهمم چون نیاز دارم یه بارم که شده بغلت کنم. شاید از دیدگاه مذهبی کفر به حساب بیاد خواستم ولی ادمیه و خطاهاش...
بازم از جمله بندی هام داره بدم میاد. ولی تاکیدی که این مدت شنیدم. اینطوریم که کی انقدر دور افتادم؟ چی شد؟ از کی دستت رو ول کردم؟ کجا باید پیدات کنم؟ شاید منشا تمام نگرانی هام و همه چی؛ خودت که میدونی همه چی، حس نکردنت بوده. بوده؟ نمیخوام یهویی وسط کلاس وقتی دارم نوشته های روی دیوار رو میخونم یادت بیوفتم. نمیخوام بگردم و اون ادمی که نوشته "به امید خودت؛ خدایا" رو پیدا کنم و بگم چطوری دلت رو بستی به دلش؟ کمکم کن منم دل ببندم بهش. نذار دیگه شک بیوفته. من معلقم. الان به هیج جا وصل نیستم. حس میکنم شدم یکی از اون قاصدکایی که وقتی بچه بودم فوت میکردم تا به دستت برسه. رسید؟ میرسم؟ از آدمی که برمیگرده بهم میگه توکل کن به خدا، میگه هر چی خدا بخواد، از ادمی که سالهاست برین باوره که دل هر ادمی که فقط با یاد تو اروم میگیره...چرا من یکی ازون ادما نیستم؟ انتخاب میکنی یا خودشون داوطلب شدن؟
من با همه چیزایی که شد، بازم اینطوریم که هر کسی اعتقادی که داره، مثل هر ادمی که دوستش داره؛ براش عزیز و مقدسه. ولی اون دسته از ادمهایی که میبینم و درسته ادما بعد های مختلفی دارن؛ اما بعضی هاشون خالص بودن و پاک بودن و خوب بودنشون مشخصه. اونارو خودت انتخاب کردی؟
چی میشه که یه ادمی میاد و انقدر سریع راهشو پیدا میکنه؟ بعد ادمی مثل من بین هزارتا راه گم میشه و... تقصیر خودمه؟ اینکه چند ساله دیگه به چی اعتقاد پیدا میکنم و قراره چی بشه کاش درست باشه. کاش گم شدن نداشته باشه. کاش اینبارم دستت رو ول نکنم. کاش ایمان بیارم و دلم اروم بگیره. شاید منم اروم گرفتم.
چون یهو پلی شد و تا اخر متن موند. میذاریم بمونه... _بیربط