
یادمه آخرین باری که این آهنگ رو گوش کردم تو همین اتاق بودم. چقدر زیاد دوستش داشتم! بعد یهو مثل خودم این آهنگ رو هم گم کردم. امروز با اینکه بیشتر از هروقت دیگهای نیاز بود خودم نباشم ولی خودم بودم. من حالم خوبه. انقدر که بتونم گریه کنم.
گفت موهام سفید شد ولی خودم هنوز انقدر پیر نشدم، پس از درسی که گرفتم استفاده میکنم. یکم دیر بود براش ولی بالاخره فهمید کل این بیست سال برای حرف بقیه زندگی میکرد. با چی این مخالفت و تغییرش رو نشون داد؟ با خندههای از ته دل، با یه پیرهن خوشرنگ که بدجور با پوست روشن و چشمهای سبزش سازگار بود.
ولی من حتی معنی این آهنگ رو نمیدونم. مثل معنی خودم. دیدن یه آدمی شبیه خودت چه حسی بهت میده؟ فکر کنم یه قدم جلو افتادم وقتی جواب این سوال رو فهمیدم. من ترسیدم؛ حس کردم دیگه خودم نیستم.
ولی واقعا بدی این هوا اینکه چاییت زود سرد میشه.
به یاد آوردن اونچه توی گذشته اتفاق افتاده برای من جزو کارهای محال محسوب میشه. امروز مثل هر روز دیگهای تو این چند سال، پشت خونه، روی پلههای قدیمی نشستم که قبلا محل عبور اهالی این خونه بوده. چند سال پیش؟ شاید یه چیزی حدود دویست سالی هست که این خونه وجود داره؟ من چند سالمه؟ شاید یک دهم سن این خونه. دیروز تو تنه درخت نیمه سوخته حیاط، یه کلید پیدا کردم. دور تا دور انگشتهام رو تار عنکبوت گرفته بود. کلید رو با پیرهنم پاک کردم. جایی رو یادم نمیاد که این کلید بهش بخوره. اومدم خونه و تک تک در ها و کشو هارو چک کردم. هیجا. شاید اصلا برای این خونه نیست. این خونه رو کِی خریدم؟ پارسال. اون آقای فروشنده یه چیزایی گفت ولی کی اهمیت میداد؟ من اون لحظه فقط یه جای دور رو میخواستم که فرار کنم. فرار کردن تو اولویت همه کار هام بود. حتی اگر میگفت این خونه دیگرون داره. داره؟. ولی یادمه چی گفت. گفت اونم بیست سالش بوده. آقای فروشنده نه، اون. پارسال توی گالری بود که دیدمش؟ نه دوسال پیش بود... حس کردم من قراره دوخته بشم به این تابلو ها تا چشمهای اون مال من بشه، تا چشمای اون منو ببینه. ولی برعکس شد. من شدم شاهد دوخته شدنش به تابلویی که بهش چی میگن؟ نا امیدی. کلید رو تو دستم میچرخونم. انقدری قدیمی هست که بترسم هر لحظه پودر شه تو دستم. شایدم میترسم که خودم پودر شمو بمونه یه تپه کوچیک خاکستر و یه کلید. بهش گفتم خاطراتتو برای خودم برمیدارم... یادمه اونجا که بود اینو اونقدر محکم فریاد زدم که حس کردم باد دست انداخته و گلوم رو پاره کرده. مثل صدایی که گلوی یه گوسفند، موقع بریده شدن میده، منم خرخر میکردم. از درد؟ از غم، از غم.اگه جای زخماتو تو یه گالری آویزون کنم، میتونم صدای خرخر رو از هر بیننده ای بشنوم. این میتونه یه کنسرت غم انگیز باشه که شاید کلاویه های پیانو روی دست نوازنده اشک بریزن، مثل چشمهای من. اگه بازوهامو خونه ای کنم که دنبالشی...، برای این سوال خیلی دیر نیست؟ تو یه خونه دیگه رو برای ساکن شدن پیدا کردی. ولی من میتونستم هر چیزی باشم که تو میخوای. من هر چیزی که بخوای میشم... دیره. کلید رو چرخوندم تو در اتاق بالا که مستقیما میخورد به باغ. قبلا هم باز بود، پس از تو گزینه ها حذفش کرده بودم. من جوابو از گزینه ها حذف کرده بودم... الان یادم اومد که اون فروشنده چی گفت. گفت اونم خاکستر شده. مثل صورت تو وقتی با لبخند و اشک قاتی شده بود. و چشمهایی با مردمک بزرگ، و منی که همون لحظه تو اون گودال تاریک سقوط کردم. هیچوقت نمیخوام خودخواه باشم ولی خاطراتتو برای خودم برمیدارم. واقعا سوختن خونهای بود که جفتتون پیدا کردین؟ پس منم این خونه رو انتخاب میکنم.