
مدتهاست میترسم از تجربه و یاد گرفتن هر چیز تازهای. انگار که میترسم دیگه نتونم مثل قبل ببینم.
یادمه چند وقت پیش به وضوح آلوده شدن دوستم به سیاهی رو دیدم. سیاهی؛ اون نقطه از زمان که همه چیز پوچ میشه و میوفتی تو یه چاه با ارتفاع بینهایت و بعدش دیگه هیچوقت خودت نیستی. حس ترسی که بهم داد وحشتناک بود. نمیدونستم بهترین کار چی میتونه باشه؟ دستش رو بگیرم؟ از گرفتن دست بقیه برای کمک کردن تجربهی خوبی ندارم. یادمه چجوری تو اون چاه گم شدم و کسی که دستش رو گرفتم کیلومتر ها دور شد ازم. شاد بود؛ حتی به جایِ من. ولی همه آدمها مثل هم نیستن. نبودن. اونم نبود.
به هر چالهای که میرسم میوفتم زمین. خستم شاید؛ زیاد. قابل درک نیست برای بقیه. هیچکس تنهایی از اون چاه بیرون نیومده. منم تنها نبودم. ولی خستم. از خیلی چیزا. این روزا فهمیدم حتی تو رویا دیدن و آینده ساختن هم متفاوتم. انگار این از خیلی وقت پیش شروع شد. یادمه چند وقت پیش باز عمیقا حس تنهایی میکردم. حتی وسط حرف زدن. وسط گله کردن. وسط شوخی کردن. تنها بودم. بازم کسی نمیفهمید چی میگم. شایدم چیزی نگفتم. نمیدونم.
میدونی وقتی فکر میکنم ریشه میزنم؛ تو اتاق؛ پشتِ میز. یادم میره همه چیو. یادم میره چقدر دوستت دارم. یادم میره چقدر مهمن برام. یادم میره بعضی رفتارهاش بامزهترینه برام. یادم میره چقدر آرومم تو بغلها. یادم میره برای چی زندم. یادم میوفته زندم!. یادم میوفته هنوز دِریا نرفتم. هنوز آدمی که همه چیز تموم باشه رو پیدا نکردم. هنوز با دوستام مسافرت نرفتم. هنوز کلی کتابِ نخونده دارم. هنوز همه قهوههارو امتحان نکردم. هنوز تو تونل فریاد نکشیدم. هنوز براش بهترین نشدم. هنوز خیلی ذوق زده نشدم. میدونی! خیلی چیزا رو یادم میره. یادم میره با اینکه ازش دور و دورتر میشم چقدر دوستش دارم. یادم میره بهتون بگم دوستتون دارم. من حتی خودمم یادم میره.
هنوز برام خیلی چیزها هست که مقدسه. هنوز خیلی خط قرمزها هست؛درحالی که خیلی ازونا تازگیا پاک شد. هنوزم جوونههای سبز رو میبینم. احتمالا بخاطر آدم بودنه. اینکه بعد اون همه سختی و سیاهی هنوز هستم؛ بخاطر آدم بودنه.
من هنوز "جریان زندگی" رو دوست دارم. دیدن آدم ها با چهره و عادت ها و شخصیت های مختلف. از ریاکت های مختلف، از اشتباه شناختنشون حتی، لذت میبرم.
زندم. مطمئنم.
تازگیا عینک میزنم. دیدن دوردستها چقدر قشنگه؛ داشت یادم میرفت. دیدن چهرهی آدمها رو. جاش یاد گرفتم. خیلی چیزارو. مثلا مدل راه رفتن آدمهای آشنارو. دیدن جلوی پام رو. نیم نگاه انداختن به آدمهایی که پشت سر من راه میان رو. یاد گرفتم. گفتن داره اینا؟ تو باید بشنوی ولی.
میتونم خیره بشم به یه نقطه و هیجارو نبینم. میتونم یه کتاب رو یه روزه تموم کنم باز. میتونم مدتها آروم بگیرم کنارِ آدمها. ولی جای زخم خوب نمیشه. -مخصوصا رو دست من-
از آدمها به اندازهای بیزارم که برام جالبن. کاش من براشون جالب نباشم ولی.
تو این تیکه از زمان، زیاد یاد گذشته میوفتم. جالب نیست؟ یاد آدمی که بودم. یاد حرفهایی که شنیدم. یاد حرفهایی که نزدم و خصوصا یاد مشتهایی که نخوابوندم.
دارم به حرف دانیال گوش میکنم.
همین دیگه.
بسه.