
به سرگذشتها که گوش میکنم؛ به آن آدمها که فکر میکنم میفهمم که باقیمانده "صبر و تحمل" به ما ارث رسیده. آن ابتدا چقدر بود اندازه این صبر و تحمل؟
میگویم باقیمانده چون محال است تحمل من قد بدهد به این همه بدبختی و فلاکت، به این همه بیچارگی، به این همه زبانِ بستهی گره خورده.
هر چند بدبختی هم جنسش عوض میشود در طول این تاریخِ دَوَرانی.
به این فکر میکنم چرا هنوز هم در قلبم به تفاهم نرسیدهام در دوست داشتن این موجودات دوپای به قول معروف ملعق؟
به این فکر میکنم که فکر کردنهایم اگر دوباره داخل چرخه گیر کنند چه بلایی سرم خواهد آمد؟
دوباره بیخوابی و عصبانیت؟ دوباره کلافگی و بیامیدی؟ دوباره اشکِ خشک و نفرت؟
به ادامه دادن فکر میکنم. به دلیلش. به امیدها...
به دیر شدن که فکر میکنم مثلِ زمستانِ بیجانِ امسال بدنم یا میلرزد یا گُر میگیرد.
میترسم.
به گمانم خیلی هم زیاد.
انقدر که اگر یکم بیشتر فکر کردن را ادامه دهم، نفسم تنگ میشود و بدنم بیحال، هدفهایم دستِ توانِ ضعیفم را میگیرند میپرند روی ابرها.
به ابرها نگاه میکنم و آسمان. به دوست داشتنِ قدیمیام و حالا.
هنوز هم دوستش دارم، تازگی بیشتر. به رنگِ آبیِ پررنگش یا حتی آبی سفید شده با ابرها.
به دوست نداشتن که فکر میکنم خودم را میبینم.
به خودم که فکر میکنم جز سیاهی چیزی نمیبینم.
از شکستن قلب آدمها نه برای خودشان، برای خودم میترسم. یه بد بودن به تمام معنا!
به دور زدن و پیچاندن فکر میکنم. چه زندگی را چه آدمها و حتی خودم را.
به همه چیز فکر میکنم و حتی به تو.
به قسمهای شکستهام و به چشمهای سنگین و به آدمهای موردعلاقهام.
به دستهایت فکر میکنم و به دستهای سردِ خودم.
دست دراز میکنم آفتاب را بگیرم، دستم دراز نمیشود و اما فکرم تا میتواند قد میکشد میرسد به آسمان و میشود مهمان ناخواندهی عزیزِ آفتاب.
دودِ سیگار میرقصد و چشمهایم را میدزدد.
اشکها قلپ قلپ چایی را تمام میکنند و حالا من هیچ چیز ندارم جز دستهایم را.
دستهای سردم.
دهانم مثل همیشه تلخ و اینبار داغ هم هست، انگار زغال جویده باشم.
چوبِ سوختهی گذشتهها را.