دچار چنان حالت تهوعی شدم که نمیدانم حاصل بالا اوردنم چه خواهد بود. هیچ جمله ای از این نوشته نه ویرایش خواهد شد نه حذف. به قول دانیال حالا چراغ ها خاموشند. صدایی نمیشنوم و همین عصبی ترم میکنند. از صدای باران هم خبری نیست. هیچ اهنگی مناسب نیست. فکر میکنم داخل چاه مشترکی افتاده ام از تاریکی و سوال. گردنم را با طنابِ امید های واهی الکی بسته ام وصل کرده ام به شاخه یک درخت بیرون از چاه. پاهایم ولی در تماس کوچکی با زمینند. خفه نمیشوم. نمیمیرم.
به این فکر میکنم که ته نشینم. اما حتی ته نشین هم نمیشوم. تلخ هم نیستم. مزه خام بودن میدم مثل خون. نه تلخ است نه مثل اشک، شور. خام است و بی مزه یکجورایی.
مثل ستون کتاب هاییم که به بدترین شکل ممکن بدون هیچ تعادلی وسط پذیرایی رو هم چیده شده اند و کافی است یک نفر از کنارش رد شود و آن تا حد افتادن و سقوط کج شود، اما نیوفتدو متلاشی نشود. برگه ها از جلد جدا نشوند. من شبیه سقوطم. ولی سقوط نمیکنم. انگار که تا یک سانتی زمین با نهایت سرعت پایین امده باشم اما خبری از صدای ترکیدن جمجمه ام نیست. این ها ناشکری نیستندها!
والا هر چه میگویی یک "ناشکری نکن" از زبان همه بیرون می آید.
ناشکری چیست اصلا؟ به والله که دست بوس خداوند هم هستیم. حالا کفر نباشد این دست بوسی از دیدگاه بعضی ها! این بنده هیچ منظوری ندارد. اصلا هیچ را چه به منظور داشتن؟ -چه حرف‌ها-
از حال و حوصله که از همان اول هیچ نرسیده بود و حالا ان یک مقدار اعصابی هم که بود پودر شد و رفت پیِ کارش.
حساس شده ام به گمانم. زده شده ام از همه چیز و حتی اهلِ عالم. نمیدانم این چه مرضی ست ولی هست دیگر. به زندگی کردن بقیه که فکر میکنم و خودم را میبینم. دیگر حتی حالِ سر بلند کردن از بالش را هم ندارم. تنبلم. -اره حق باشماست-
خسته ام و زخمی. حرف زدن حالا بیشتر از قبل من را پرت میکند به دور دست ها! انگار که در فضایِ خارج از سیاره باشیم. نمیدانم. همان خلا؟ فکر کنم. کوچیکترین ضربه مرا میفرستد به کیلومتر ها دورتر. تنگ میشود این نفس لاکردار. سرم میپیچد دور گردنم، انگار که بند ناف باشد به نیتِ خفه کردن یک نوزاد در رحم مادر. اشک مثل حنا روشن و قرمز میکند چشمانم را. چشمهایش، که نصفه مانده هنوز. بی اعتمادم به خودم، زیاد زیاد
بد سرد است و لرز دارد این تن. حالا تنها تر از هر وقت دیگر. هنوز هم نمیدانم. شاید تنها بودن جواب باشد. اما از گم شدن دوباره در ان باتلاق میترسم. از خفه شدن در تنهایی میترسم. قلبم گاهی درد میگیرد و این حسِ دلنشینی ست. حسِ اذیت شدن انگار زنده هستی و وجود داری و انگار تنها درد است که منکر وجود داشتنت نمیشود.
این روزها میپرند از دستم. تنها چیزی که یادم هست خواب است و نه حتی انچه را که دیدم. میدانم هستم و می ایم و چیزی می گویم و میروم. حالِ بیشتر از این را ندارم. -سخته حقیقتا-
به معنایِ واقعی احساسات فکر میکنم. به تلاش هایم فکر میکنم. به روزهایی که تمامِ من صرفِ پنهان کردن من میشود و منِ واقعی و بیحوصله مثلِ آدامس خرسی چسبیده به صورتم -دیگه جدا میشه مگه این لامصب؟-
به فرار فکر میکنم که همین نزدیکی هاست. همین نزدیکی ها و من، شاید کسی نبیند اما خزیده و ارام و به زور! نزدیکش میشوم. راستش عادت دارم. -به اینکه هیچکس منو نبینه، عادت دارم
به اینکه کسی من رو نفهمه
به اینکه صفاتم رو متوجه و حتی بد متوجه بشه
بد، عادت دارم.
نا امیدم حالا چون امید داشتن ترسناک شده.-
