_این یه خود نوشته._
ننوشتن اذیتم میکنه.
فکر کردن به افکار بقیه هم همینطور.
یه سری اتفاقها به حدی روم تاثیر میذاره و بهم نشون میده چه آدم تاثیرپذیری؟ هستم که بیشتر عصبانیم میکنه.
اینکه به جای درک احساسات مختلف، عصبانی میشم؛ حالم رو بدتر میکنه. مثلا تو اون موقعی که باید ناراحت باشم، عصبانیم. جایی که باید دلخور باشم، عصبانیم. کلا عصبانیم.
رو مودیم که اکثر آدمها بدم میاد. کسی میخواد چیزی بگه؟
واقعا تلاشی که برای حفظ بُعد "با ادب" بودنم دارم رو تو کل زندگیم داشتم اتفاق خوب بزرگی میوفتاد.
شاید یه روز صبح تصمیم بگیرم که دیگه باادب بودن کافیه و بخوام اون کلمهی مناسب وضعیت رو با دیدگاه و عقیده خودم بگم.
ازین به بعد هرکسیو که گند بزنه تو روزی که دوست داشتم تا **** ول نمیکنم. حالا هر چی میخواد بشه.
روز منه!
من!
فقط خودم حق دارم گند بزنم بهش.
دلم میخواد آدمای زندگیمو بردارم و ازین جهنم فرار کنم