
نگاه نکن. به چشمای بقیه نگاه نکن. چیزی نیست. اگر زل زدم به چشمات، به چشمات نگاه نمیکنم دارم فکر میکنم. مسخرست؟ اره همه چی.
درختِ کجِ کنار جویِ خشکیده. ته مانده سیگار...یکی، دوتا، شش تا، چند نفر بودن؟ یک نفر؟ شش نفر؟ چند درد؟ چند فکر؟
موازی گذاشتن پاها رو قطر سرامیک های مربعیِ زشت. مردم. مردم. وحشتناک؟ ترسناک؟ نه! غیر قابل اعتماد. حرف نزن حرف نزن. انگار دوبرابر حالت عادی انرژی برا دوییدن دارم. میدوم؟ نه!.
اون سمت خیابون. خاطراتی از بالا اوردن بعد خوردن مشروب؟ عقب افتادگی درسی؟ اوج دغدغه، قسمت تعریف نشده زندگی یکی دیگه. غیر قابل درک؟ غیر قابل درک.
صدای پرنده. صدای ساییده شدن سنگ های ریزِ زیر چرخای ال نود. قرمز؟ سیاه؟ سفید بود.
شلوغی اول صبحی. دیر شده دیر شده. ساعت 9؟ یه ربع به نه. نُه...نَه!! ف*ک.
دهنِ پر شده از لقمه صبونه یا دروغ؟ صبر کن. صبر میکنم. یه تیکه از کتاب و اخطار. پنج ماه مونده. واو عدد فرد. میشه بگی شش؟ میگه شش. دیوونم؟ خودتی!
بوی گندِ شیرینِ عطر تنش. نزن. سردرد؟ سردرد؛ از صبح!. نخوابیدن. نخوابیدن. خیره به سقف اتاق؛ سفید با رگه هایی از رنگ طلایی.
رژ لب پاستیلی؟ خنده ی فیک، خط چشمای موازی.
نرگسِ پژمرده روی میز؟ مُرده. خیلی وقته. کت قهوه ای؟
پیس پیس...حان!
نیست. زیر ماشینِ آخریِ آخر کوچه؟ نبود.
عع حان!
نبود. شبیهش بود. پیس پیس!
نیست. مرده؟ کاش زنده باشه...
اون آدم؛
اون از من بدش میاد. از چشاش معلومه. خنده های زورکی. حرف زدنای زورکی. کاش بهم نیاز نداشتی. مَردم. ادما! حال بهم زن؟ نه. غیر قابل اعتماد.
وسط خیابون، چرا بند کفشم باز شد؟... چرا بندِ کفشم باز نمیشه برم خونه؟ گره خورده. دوتا؟ نه! چهار تا پشت هم؛ یه چی شبیه بافت مو.
یاد کشِ موی افتاده کنار در؛ تو خیابون. کشِ موی بیدون گیس! گَسه.
گسه.
علت مرگ: زیستن.
خوبم تو خوبی؟ دروغ. تو هم؟ بسه. حرف نزن. نخند. الکی نخند. خندیدی که باز. بازه؛ تلخه... خنده های الکی بنفش.
عذاااااابه.
دست خطِ قشنگِ ناخوانا. زندگیِ قشنگِ غیر قابل زیستن.
قرصِ گیر کرده تو گلو؟ ف*ک.
" حتی بعد از اینکه واژه ی «تناقض» را یاد گرفتم، که به معنی «قرار دادن مفاهیم متضاد در کنار یکدیگر» بود، همچنان سردرنمی اوردم که منظور اصلی اش کدام واژه بود..."
منم همینطور. منم همینطور.
دستای یخ زده. چشما... نگاه نکنید. به بقیه نگاه نکنید. کتابای مسخره!