
شاید این یک شروع باشد؛ شروعی قبل از نقطه
مثل زنِ آرامی که بعد از طلوع آفتاب لالایی میخواند
گمانم روزی کنار ساحلی گرم، بادِ سردی چشمهایم را خواهد سوزاند
شاید این یک پایان باشد
تفکر زیاد دربارهی املای لغات و بیتوجه به معنای هر کدام!
مثل سرودی سخت و بیآوا
مثل چتری موهایِ سیاه
مثل سنگ زیرِ پا
شاید این مشتق بیحاصل زندگی باشد
در یک بازهی کوتاه بیاعداد.
توهم پیچیده لابهلای صداهای ناآشنا.
چه میکنی؟
تکیه بر کدامین صدا؟
شانههای صدای آشنا را با دو دستت میگیری؛
التماس میکنی؟!
سرت را روی شانهاش میگذاری.
چشمانت را میبندی.
به چه چیز فکر میکنی؟
خندههای صاحبان جذام؛
تو را میترساند؟
از شادی دیگری وحشت داری؟!
این سیلی خشک بر گونهی سرخ تو،
شکایتش را پیش چه کسی میبری؟
کسی را داری؟!