دکتر علی شیخ الاسلامی

نماز جماعت دانشگاه تهران را که شرکت می کردیم، امام جماعت، روحانی حدودا 65 ساله ای بود با محاسن سفید که اتفاقا نماز را هم با طمانینه می خواند و برای ما جوانان لاغر و فرز و چابک بی حوصله کمی روی اعصاب بود.

کم کم که با ایشان آشنا شدیم دیدیم عجب بزرگ مردی است، گویا سنگینی بار معلومات ایشان بوده که باعث میشده نماز را با آرامش و آهسته بخوانند، استاد تمام دانشگاه تهران، رییس دانشکده ادبیات، مولف و محقق و مترجم، چهره ماندگار ادبیات، بچه ها می گفتند استاد برجسته و متخصص کتاب گلشن راز محمود شبستری هست و ... اینها بخشی از وزنه و عمق علمی و جایگاه دانشگاهی ایشان بود.

گر چه برنامه های فرهنگی مسجد دانشگاه، توسط نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه تهران که در محوطه همان مسجد دانشگاه مستقر بود برنامه ریزی و اجرا میشد ولی ایشان امام جماعت ثابت مسجد بود، مسجد دانشگاه در آن سالها بسیار پیشرو بود، طرح تلاوت قرآن که بعد کشوری شد از آنجا شروع شد. همچنین طرح اعتکاف دانشجویی که بعد تر ملی شد و در همه شهرها اجرا می شود از آنجا کلید خورد و ....

در خاطرم هست که علیرغم تلاطمات سیاسی ان دوران ایشان به هیچ وجه حرف سیاسی نمی زد. احتمالا به این خاطر بود که ایشان کاملا آگاه بود که مسجد کانون تجمع اساتید و دانشجویان با نظرات گوناگون است و صلاح نمی دانست این کانون به محلی برای افتراق تبدیل شود و به معنویت مسجد ضربه نخورد.

تواضع و فروتنی ایشان نیز شهره بود، با این شخصیت علمی به راحتی می ایستاد تا دانشجویی سوال شرعی از شکیات بپرسد، یا در محراب می نشست که برای دانشجویی استخاره بگیرد که آیا فلان درس را حذف کند یا نکند، یا مشاوره بدهد و صد البته حدیثی یا آیه ای بخواند و شرح مختصری بدهد.

از افراد کبوتر مسجد که دائم پشت سر آقا می ایستاد، دقیقا پشت سر، پیرمردی بود که کارمند دانشگاه تهران بود، هیکل مند با سری کچل و قبراق، جای پدربزرگ ما بود و نمی دانم چرا بازنشست نشده بود، ایشان همیشه قبل از نماز روشلواری خودش را در می اورد و تا میکرد و کنار میگذاشت، عبا به دوش می گرفت و با زیرشلواری نماز می خواند. وسط این جمع رسمی رفتار ایشان به چشم می آمد. ادب ایشان به حاج آقا و گرمی احوالپرسی حاج آقا با ایشان نمونه ای از رفتار مومنانه این دو عزیز بود.

(نوشته بالا برگه ای از خاطرات دوران دانشجویی من در دانشگاه تهران هست، قسمت شخصیت ها)