امیددروغی است که دروغ بودنش برملا نمیشود.
مطلبی که دیدیدسخت مأیوس و گزندس،واکنش ونیاز طبیعی انسان نسبت به مشکلات و موانع زندگی؛امیدبه حل وفصل آنهاست.
به چالش کشیدن سختي هاو دست و پنجه نرم کردن بامسائل زندگی،انسان را قوی و پخته میکند و میتواند لذت پیروزی و موفقیت رانصیب اوبنماید؛اما
یک امای تلخ و گنده هم دراین گوشه و کنار پرسه میزند.
یک امای لعنتی؛
گاهی نمیشود که نمیشود؛
تمامی راه های حل مساله طی میشود ولی مشکل همچنان باقیست.
گویی آن مساله لعنتی برای زنده ماندنش تلاش وسعی دیوانه واری ازخودنشان میدهد.
گویی میخواهدپیامی خاص به انسان سمج و مغرور که گریبانش را
رهانمیکندبرساند.
گویی میخواهد بگوید:
گاهی
امیددروغیست که دروغ بودنش برملا نمیشود.
چگونه دردیارعجایب؛برخی هنوز امید به بهترشدن شرایط زندگی خوددارند!نمیدانم ونمیفهمم. چقدر گاهی امید؛سرخودرادربرف فروکردن است.
چقدر گاهی امید؛درانتظارمعجزه ماندن است.
چقدر گاهی امید؛تسلیم سقوط شدن و زوال آرزوهاست.
درکف شیرنرخونخواره ای
غیرتسلیم و رضا کوچاره ای