قایق از چند تا موج رد شد و بالاخره خوردیم به ساحل. سکوتِ عجیبی بود؛ انگار دریا تازه بعد از اون همه داد و بیداد و تکون، نفسش بند اومده بود.
وقتی قایق نشست روی ماسه‌های نرم، یه صدای «تق» آرومی داد که انگار داشت می‌گفت «دیگه تموم شد». باد خنک می‌خورد به صورتمون و بوی دریا و جلبک همه‌جا رو گرفته بود.
از قایق پیاده شدیم؛ ماسه‌ها هنوز گرم بودن. به افق نگاه کردم؛ آسمون خاکستری بود و آب تیره. خبری از اون موج‌های وحشیِ وسط راه نبود، فقط صدای آب بود که آروم می‌اومد و عقب‌نشینی می‌کرد.
انگار اومده بودیم یه جایِ پرت و دورافتاده که هیچ‌کس نبود. نه صدای پرنده‌ای، نه رد پایی، هیچی. یه حسِ ترس و آرامشِ عجیبی با هم قاطی شده بود. تهِ دلم می‌گفتم این موج‌ها تازه اولِ ماجرا بود، حالا باید ببینیم این ساحلِ غریبه قراره چی برامون داشته باشه.
