مثل بیشتر کتابهای داستایوفسکی، موضوع اصلی و درونمایه کتاب در مورد دردعشق یک طرفه و نافرجام، رنجهای آدمهای پایبند اخلاق ، فساد قشر اشراف زاده و خوار شدن فقرا در جامعه آن روز سن پطرزبورگ است.
راوی این داستان مردی به اسم وانیا است.او یک رمان نویس مزد بگیر است و درآمد بخور و نمیری دارد. به نظر من شخصیت وانیا در این کتاب بسیار نزدیک به شخصیت خود داستایوفسکی واقعی هست. وانیایی که اولین رمانش رو مینویسه و بسیار مورد استقبال منتقدین و مردم قرار میگیره. اما برای رفع گذران زندگی همچنان برای ناشر مجله ای داستانهای کوتاه مینویسه و ذهنش درگیر نوشتن رمان بزرگتر و اصلیش هست.
یه حرف جالب دیگهای که توی این کتاب میزنه اینه که بیشتر کسانی که رنج میبرند و تحقیر می شن و آزرده شدند ، خودشون هم تصمیمهایی میگیرند و انتخابهایی میکنند که انگار دوست دارند روی زخمشون نمک بپاشند و اون رنج رو عمیقتر و اون درد را بیشتر کنند .
ذهن قربانی دارند و مظلوم نمایی میکنند.
البته به دلیل داشتن اعتقادات مذهبی بالا در اون جامعهای که داستایوفسکی توصیف میکنه، شخص آزرده میتونه ظالم رو نبخشه و نفرینش کنه و مطمئن باشه که گرچه در این دنیا رنج کشیده و خوار شده، اما حتماً در دنیای دیگه ظالم به سزاش میرسه.
سبک نوشتنش رو دوست دارم
به نظر من روند اتفاقات کند نیست
درگیریهای عاطفی بین آدمها بسیار عالیه توصیف میشه جوری که ذهن کاملا درگیر داستان میشه.
ترجمه آقای محسن کرمی تحسین برانگیزه.
باید حتما به صحافی زیبا ، مستحکم و راحت از انتشارات نیلوفر اشاره کنم که باعث شد بیشتر از همیشه از بدست گرفتن کتاب و ورق زدن صفحات لذت ببرم .