ویرگول
ورودثبت نام
سهیل بشیری
سهیل بشیری
سهیل بشیری
سهیل بشیری
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

آیا شما همه یک توهم هستید در ذهن من و آیا حقیقت مطلق اصلا وجود دارد؟

سر کلاس ما در این مورد بحث کردیم که حقیقت مطلق امکان دارد وجود نداشته باشد و افرادی هم هستند(در واقع بودند) که به وجود نداشتن آن باور داشتند بنابراین همچنین باور دارند که آنها می توانند حقیقت را بسازند به همین دلیل برخی از آنها فرضیه های عجیبی هم ارائه می دادند . یکی از این فرضیه ها این بود که همه چیز های موجود در جهان ساخته ذهن ما هستند . که قطعا این همه چیز انسان ها را هم شامل می شود . بیایید از زاویه دید من به این قضیه نگاه کنیم . من می دانم که واقعی هستم پس برای من دو حالت وجود دارد : یا من در یک توهم عجیب هستم و ذهن من دارد تلاش می کند که من واقعت را پیدا کنم و یا این فرضیه فقط یک فرضیه غلط است که بدون هیچ منطق و فکری پشت آن ساخته شده است و حاصل دیوانگی برخی افراد است . اما حتی اگر حالت دوم درست باشد ولی حقیقت محض وجود نداشته باشد و همه ی قوانینی که ما می دانیم درست هستند (مانند قوانین فیزیک) چی؟(مثال می زنم:باری ریاضی دانی فکر کرد الگویی را که اعداد اول با آن ساخت هشده را کشف کرده است. این الگو برای اعداد خیلی بزرگ هم کار میکرد پس همه فکر می کردند درست است اما با آزمایش کردن این قانون بر اعداد نجومی به کمک ابر کامپیوتر ها متوجه شدند قانون درست نیست و همه ی درست در آمدن های قانون فقط یک شانس بزرگ بوده است).آیا زندگی اصلا معنایی خواهد داشت؟! اگر حقیقت مطلق وجود نداشت، جهان تبدیل به صحنه‌ای از تفسیرها و روایت‌های بی‌پایان می‌شد—نوعی اپرای همیشگی از دیدگاه‌های گوناگون. تصور کنید:

🌍 زندگی در جهانی بدون حقیقت مطلق

  • اخلاقیات سیال می‌شدند: آن‌چه “درست” یا “نادرست” بود دیگر تعریف ثابتی نداشت. باورها بسته به فرهنگ، موقعیت و حتی حس لحظه‌ای افراد تغییر می‌کرد.

  • تاریخ تبدیل به داستان‌سرایی می‌شد: به جای روایت‌های مستند، گذشته به بازنویسی‌های متعدد تبدیل می‌شد و هر کس نسخه‌ی خودش از آن را ارائه می‌داد.

  • علم دچار چندپارگی می‌شد: بدون حقایق ثابت، نظریه‌ها همواره در رقابت باقی می‌ماندند و اثبات قطعی غیرممکن می‌شد—مانند جهانی پر از فرمول‌های ناتمام.

  • روابط انسانی پیچیده‌تر می‌شدند: درک یکدیگر سخت‌تر می‌شد، چون هر فرد جهان را با عینک کاملاً منحصر‌به‌فردی می‌دید.

  • هنر و خلاقیت شکوفا می‌شدند: بدون محدودیت‌های واقعیت مطلق، تخیل انسان اوج می‌گرفت و هر چیز ممکن می‌شد؛ شاید “سورئالیسم” تبدیل به زندگی روزمره می‌شد.

✨ شاید در چنین جهانی، “معنا” خود تعریف‌پذیر نبود—و همین به انسان‌ها قدرت می‌داد تا معنا را بسازند، نه کشف کنند.

این حالت خیلی ترسناک است اما سوالی که پیش می آید این است که اگر حقیقت وجود ندارد چرا الان این اتفاق نیفتاده یعنی صرفا اگر آنرا باور کنیم همه این اتفاقات می افتد ؟ خب همین یعنی وجود نداشتن حقیقت مطلق !

من نمی دانم چه کار کنم!

معناحقیقتذهن
۰
۰
سهیل بشیری
سهیل بشیری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید